"Aan stuurboord liggen kapers lief, en aan bakboord zwemmen haaaaaaaaien, maar

ik hou vannacht het roer. De nacht, deint als een zee rustig om me heen en ik weet precies waar heen we gaan, want ik ben de kapitein. Dit huis is mijn kajuit, en het schip kan alleen nog maar vooruit. De zee, de nacht ligt glad probleemloos voor me uit en de verwachtingen zijn eindelijk eens goed. Vannacht een keer geen regen, vannacht een keer geen storm maar eindelijk een nacht, eindelijk een nacht zoals het moet. Aan stuurboord liggen .......................etc..” [” De Kapitein - Acda en de Munnik”]

[Locatie: Isla Graciosa, Canarische eilanden • Positie: 29° 13'.147 N, 13° 31'.829 W]

Ondergaande zon, de nacht dient zich aan........................

We zijn weer onderweg en voor ons ligt nog 240 mijl Atlantische Oceaan, zo’n twee dagen varen. Het “wachtjes draaien” (3 uur op, 3 uur af) is weer begonnen en via de iPod komt, heel toepasselijk, bovenstaand nummer van Acda en de Munnik voorbij. Het is genieten op zee onder een hemel vol sterren, fosforiscerend water rondom de boot en een zee zo glad als een spiegel. De enige die deze mooie nacht verstek laat gaan is helaas de wind en op de “lawaaifok” (geen Molenaar produkt) laten wij de mijltjes onder ons door gaan.

Die middag, een uurtje of drie na ons vertrek uit Funchal op Madeira, draait het beetje wind wat er nog is naar het westen en dus reden om de halfwinder uit de doos te halen. Maar dan..........”m’n slipper, m’n slipper”! roept Rolf, vanaf het voordek. In het prachtig blauwe water komt Rolf zijn favoriete slipper voorbij. De pikhaak treft geen doel dus motor aan en zeilen strak. Terwijl Rolf zijn ogen gericht houdt op ons “slachtoffer” draai ik de boot, leg ‘m stil en haalt Rolf de slipper weer aan boord.

Op dat moment begint de schroef een raar geluid te produceren en beseffen wij ons dat de vislijn met rubber inktvis zich niet meer achter de boot begeeft maar eronder. Die waren we vergeten............... en heeft zich nu heerlijk om de schroefas gewikkeld. Getooid met duikbril en snorkel en voorzien van mes, tang en ijzerzaag duikt Rolf onder de boot en is uiteindelijk zo’n 15 minuten in de weer om schroef te verlossen van circa 20 meter visdraad.

Onze fijne slippers maken weer plaats voor degelijke bootschoenen en terwijl Rolf, nog nadruppend in de kuip staat bij te komen van dit avontuur, horen we vlak naast de boot een hele diepe zucht.....................”Fem, een walvis”! roept Rolf. We zien een walvis van een meter of 12 vlakbij boven komen. Waarschijnlijk dacht de walvis even een praatje met een soortgenoot te kunnen maken want hij kwam wel gevaarlijk dichtbij. Zoals eerder in ons logboek beschreven is Rajac, de naam van onze boot, afkomstig uit het boek “Rajac” van Stanley Spain. Het is een fabel over een jonge vinwalvis die zonder vader en moeder op zoek is naar de oudste, meest wijze en ongrijpbare walvis, Yatroo genaamd.

De echte Rajac................................

Een minuut of 5 blijft ie ons volgen door af en toe uit het water te duiken, water omhoog te spuiten en weer onder te duiken. We zijn onder de indruk van dit spectakel en proberen in onze gids over zeezoogdieren uit te vinden met welke soort we hier het genoegen hebben. Een vinvis maar welke? De Noordse of de gewone vinvis of misschien een dwergvinvis. Helaas, “onze” walvis is alweer vertrokken en enigzins beduusd van de gebeurtenissen van afgelopen half uur zeilen we verder.
Volgende keer moet ie zich maar even voorstellen......

We worden niet lang met rust gelaten want een halfuurtje later is het de beurt aan een hele kudde, naar alle waarschijnlijkheid, kortsnuitige dolfijnen die ons ook met een bezoekje komt vereren. Zeker vijftig dolfijnen duiken voor de boeg op en halen een hele serie acrobatische toeren uit om maar gezien te worden. Liggend op de boegspriet kunnen we ze bijna aanraken en wanneer wij beginnen te joelen lijkt het alsof ze met hun hoge piepachtige klanken met ons communiceren en de show nog wat opvoeren. Na een kwartiertje genieten is het hele spul uitgespeeld en laten ze ons met een laatste salto weer achter.

Een kudde dolfijnen voor de boeg, daar heb je flipper!

De volgende ochtend begint de wind gelukkig weer aan te trekken, de motor gaat uit, de halfwinder erop en we zeilen weer! Ook de hengel mag na het “vislijnincident” weer plaats nemen op het achterdek maar deze keer wordt ons rubberen inktvisje van de lijn afgesnoept door een dikke tonijn.........We proberen het nog een keer met een rapalla (kunstaasvis) voorzien van dit keer een staaldraadvoorloop maar helaas het mag nog even niet lukken.

Na 270 mijl komen we aan op Isla Graciosa, een eilandje, vijf mijl ten noorden van Lanzarote en nauwelijks 2 km breed. Het anker gaat uit bij “playa Fransesca” en we duiken vroeg onze kooi in om een goeie nacht te maken.

In de ankerbaai “playa de Fransesca” op Islas Graciosa, aan de overkant het eiland Lanzarote

De volgende ochtend om een uur of 7.30 worden we gewekt door een hele vloot Spaanse vissers die rondom onze boot en de Giebateau, druk gebarend en met veel lawaai ons probeert duidelijk te maken dat we precies in hun visgebied voor anker liggen. We besluiten met enige tegenzin ons anker maar op te halen en in de baai een andere plek te zoeken. Uiteindelijk is het hun brood en doen wij dit voor de lol.
Deze vissers hebben vast geweten dat wij zelf nog weinig geluk met vissen hebben gehad, want aan het einde van de middag worden we beloond met een paar kilo vers gevangen sardines, bedankt mannen! ’s Avonds aan boord bij Paul en Caroline is het eindeloos bbq’en onder het genot van een lekker wit wijntje en een cd met Nederlandse “skihut” muziek. Proost!

Een paar kilo verse sardines “onder het mes”

locale “bandito’s” in de haven van Caleta del Sebo op Isla Graciosa

terug naar begin