"zeker geen zak te doen tijdens zo'n transatlantisch traject? Ons een beetje lekker maken met allerlei gerijmelarij en geen enkele consideratie met de werkende, zwoegende, achtergebleven mens. Ik wens je een rotpaard met stalen hoefijzers zodat je tenminste weer wat te bikken hebt, zompige pepernoten en uitgelopen sjokolaa. Ga ik me deze weken lekker voorbereiden op de Witte Kerst Op Terschelling met de Top 2000 op de achtergrond. Zal je leren! En die oliebollen smaken in de kou toch een stuk beter........" aldus Peter Voorwinden geciteerd, een van onze zeilvrienden, die het allerbeste met ons voor heeft........?!

[Locatie: Atlantische Oceaan, Mid Atlantic Ridge • Positie: 14 34.704 N, 44 22.574 W]

Peter en Janny van de "Bullseye" hebben we zo'n jaar of vijf geleden met Kerst en Oud & Nieuw in de jachthaven op Terschelling leren kennen. Ieder jaar is het rond die tijd een waar genoegen met je eigen bootje daar te zijn; potkacheltje en olielamp aan, urenlange wandelingen langs strand, door bos en duin, "koek en sopie" bij de Walvis en zelfgemaakte oliebollen ................"Helaas" geen (witte)Kerst voor ons dit jaar maar klapperbomen, witte stranden en 30 graden Celcius; we zijn halverwege onze Atlantische Oversteek naar het Caribisch gebied en hebben er inmiddels een dikke 1000 mijl en een week zeilen opzitten.

Eerlijk gezegd konden we ons er nog weinig bij voorstellen, 2000 mijl (3600 km) en zo'n twee weken onafgebroken op zee. Ja, we hadden de beruchte Golf van Biscaye gedaan, waren vanuit Portugal in 3,5 dag overgestoken naar Madeira en uiteindelijk via de Canarische eilanden na een kleine zes dagen op zee op de Kaap Verdische eilanden aangekomen. We kregen er een idee van............. En dan ben je eindelijk vertrokken, boot afgeladen met proviand, groente en fruit en 1000 liter water en diesel voor het geval je in een wekenlange windstilte terechtkomt, panne krijgt en er niemand in de buurt is die even "je lijntjes" wil aannemen.

Al sinds vertrek vorige week zaterdag vanaf de Kaap Verdische eilanden verkeren we echter in de "luxe situatie" dat we de Passaat wind te pakken hebben, een over het algemeen in dit jaar altijd heersende vrij stevige noordoosten wind. Het loopt als een trein, met 25 knopen wind (windkracht 6), twee reven in het grootzeil, een uitgeboomde half uitgedraaide genua maken we dagen van gemiddeld 160 mijl, vangen af en toe een prachtige dorade, draaien onze wachtjes nu van vier uur op, vier uur af, lezen een boek, bakken een brood en beginnen te wennen aan de dagen op zee. Dat we al vijf dagen geen enkel scheepvaartverkeer hebben gezien maar slechts een verdwaalde meeuw, een passerende haai en een paar kamikaze vliegende vissen, die 's nachts op ons dek landen, doet ons beseffen dat we in geval van pech, ziekte en ander onraad helemaal op ons zelf zijn aangewezen. Dat wordt helemaal duidelijk wanneer we tijdens de zesde nacht op zee, met aan beide kanten 1000 mijl oceaan, via de marifoon een reddingsoperatie meekrijgen. Een Deense zeilboot, de Serena, is in de problemen geraakt toen het haar roer verloor en begint water te maken. Ze weten het gat te dichten en een andere zeilboot die in de buurt is op te roepen die standby blijft. Helaas beschikken ze niet over een noodroer en zien geen andere mogelijkheid dan in hun reddingsvlot te stappen, hun boot achter te laten en aan boord te gaan van het andere zeiljacht wat standby is. Dezelfde avond horen wij via de kortegolf een ander soortgelijk geval, echter deze mensen weten met een noodroer hun boot varende te houden. Een paar dagen daarvoor blijkt dat een boot van wie de schipper ziek werd en van boord werd gehaald ook is achtergelaten toen de overige bemanningsleden het niet meer zagen zitten. Deze mensen mogen echter van geluk spreken dat er andere boten in de buurt waren, voor het zelfde geldt en meest waarschijnlijk sta je er in zo'n situatie op de Atlantische Oceaan alleen voor en mag je hopen dat je reddingsvlot je ook daadwerkelijk redt.

Om bovenstaand zo veel mogelijk te voorkomen zijn wij vanaf de Kaapverdische eilanden samen vertrokken met Guido en Eveline van La Barraka, een Sun Fast 37, die ongeveer gemiddeld dezelfde snelheid loopt. We zijn op dit moment zo'n vijftig mijl van elkaar verwijderd en geven elkaar twee keer per dag via de kortegolf onze posities door. Ook blijkt het Nederlands radionetje via de kortegolf, wat na ons vertrek is ontstaan tussen een aantal vertrekkers waaronder uit te groeien tot een station waar 1 keer per dag inmiddels zeker 6,7 boten even van zich laten horen. Verder heeft Rolf zich inmiddels aangesloten bij het radionet van Herb, de alom bekende Canadese weergoeroe, die al meer dan 20 jaar zeilers persoonlijk adviseert in het weer op de Noord-Atlantische Oceaan en indien mogelijk hulp voor schepen in nood regelt. 's Avonds om 19.30 UTC begint deze "one man show" wanneer jachten zich via South Bound II, de naam van zijn weerstation en voormalige boot, aanmelden met de naam van hun schip, positie, route en plaatselijke weersomstandigheden. Om 20.00 uur wordt vervolgens ieder jacht persoonlijk opgeroepen en krijgt dan een weersvoorspelling met betrekking tot wat ze kunnen verwachten en tactisch advies in de trend van: "zeil 100 mijl naar het zuiden om de harde wind, die veroorzaakt wordt door een hogedrukgebied boven je te ontwijken of "zeil niet langer zuid want daar zit een actief gebied van squalls, buien die harde wind, regen en onweer kunnen veroorzaken. Het blijkt dat zijn hulp, die overigens gratis is, ook al jaren van onschatbare waarde is geweest bij redding- en zoekacties op zee.

Terwijl ik dit schrijf is het 23.30 locale tijd, hebben we nog 870 mijl te gaan en is de wind vanavond afgenomen tot ongeveer windkracht 4. De reven zijn uit het zeil gehaald, de kluiver is volledig uitgerold en we doen gemiddeld nog zo'n 6,5 knoop. Verwachte aankomsttijd op Barbados: vrijdag 15 december a.s., 12.00 uur.(bij deze wind(richting)

terug naar begin