Het "tuig" van Molenaar - 25 januari 2007

Nee, niet het personeel, maar de lappen zelf..."how about the sails"?

Locatie: Chaguaramas, Trinidad                                                  
Positie: 10°40' 50 N, 61°38' 00W

Ja, na bijna negen maanden rollen en klappen op zee wordt het wel eens tijd om wat over onze belangrijkste voortstuwing te vertellen, de zeilen!


    
Toen we een aantal jaren geleden besloten op wereldreis te gaan en we duidelijk toe waren aan nieuwe doekjes zijn we in gesprek gegaan met de heren van
Zeilmakerij Molenaar. Na verscheidene racebootjes, waarbij we altijd op zoek waren naar exotische materialen zoals kevlar, mylar etc. moest nu het roer volledig om en gingen we voor duurzaamheid en comfort, met alle daarbij horende haken en ogen zoals UV-straling, schavielen en klappen.

Feit is dat onze boot een kottergetuigde kits is, dat wil zeggen een bezaanmast, een hoofdmast met een kotterfok en een kluiver. In eerste instantie niet gelijk de eerste keuze voor een wereldomzeiler, dat zou voor veel mensen een standaard kottertuig zijn (volgens sommige boekjes).

Echter, een oceaan verder kunnen we zeggen dat onze combinatie best erg goed werkt. Doordat de voormast iets verder naar voren staat geeft dit een fijn stuurgedrag bij ruime en voordewindse koersen (de meest voorkomende koers in de “trade winds”). De zeilvoering is dan ook meestal grootzeil (met een of twee reven tegen het klappen), kotterfok naar lij en de kluiver met passaatboom naar loef. Met deze opstelling weet onze windvaan ook goed raad; hij heeft de hele oceaanoversteek gestuurd als een scheermes. De bezaan, gek genoeg,  is een super oplossing indien we voor anker liggen (de meeste dagen bij een wereldomzeiling ) en we te maken hebben met rollen als gevolg van deining (ook vaak voorkomend). Onze bezaan is een zeer vlak gesneden zeil, waardoor het zeil niet klapt en hierdoor het rollen afremt. Omdat de bezaanmast achter op de boot staat zeilt de boot niet over haar anker, wat je wel hebt in geval je het grootzeil zou hijsen.
 
In samenspraak met Jaap Jongsma hebben we gekozen voor een grootzeil met drie reven en extra versterkingen op alle reven en een reguleerlijn die via het voorlijk loopt. Het voordeel hiervan is dat je niet buitenboord hoeft te hangen wanneer je achterlijk tijdens harde wind een beetje dreigt te klapperen. Tevens zijn alle reguleerlijnen bevestigd aan een oog “buiten de pocket”, zodat je deze in geval van schavielen makkelijk kunt vervangen (Molenaar patent!)





Vervolgens hebben we voorop een reefbare kotterfok, gewoon op leuvers en voor zwaar weer nog een extra stormfok. Het voordeel van dit systeem is “kiss”, oftewel “keep it simple stupid”; werkt dus altijd. Nadeel hiervan is dat je altijd naar voren moet om deze fok weg te halen of te reven. Achteraf hadden we deze toch liever als rolfok uitgevoerd, puur vanwege het gemak.

De rolkluiver, de voorste fok, hebben we voor vertrek nog voorzien van een grote UV-strook en is verder uitgevoerd met een reguleerlijn in onder- en achterlijk. Deze grote lap is de turbo van ons zeilensetje. Alle zeilen zijn daarnaast drie-voudig gestikt, dit vanweg UV-straling, en vervolgens voor vertrek van onze reis in de zeilmakerij nog voorzien van extra UV-coating.


drievoudig genaaid houdt nog beter!..........:)

Als doekmateriaal hebben we in overleg met Jaap gekozen voor een verzwaarde dacronsoort, dit in verband met duurzaamheid. Wat ons ook enorm opvalt is de slijtage aan schoten en vallen, indien je niet oppast voor schavielen (meestal ’s nachts......). Zie je ’s ochtends een half doorgesleten lijn......................

Ook hebben we voor vertrek de reefhaken “vermeubeld”, oftewel aan beide zijden voorzien van een shackle. Erg handig omdat je tijdens oversteken tig keer reeft en “ontreefd” in verband met squals etc. Hierdoor heb je een soort derde handje.


 Een handig verbouwde reefhaak

Daarnaast hebben we een halfwinder met slurf, waar we regelmatig zware gevechten mee leveren. Als ie staat is het super, want dit zeil geeft bij lichtweer net dat beetje extra. Echter, de slurf is er een met gebruiksaanwijzing; Rolf heeft al regelmatig op het punt gestaan het mes erin te zetten en ‘m gewoon als een spinnaker onder de giek door naar binnen te halen, zoals we gewend waren. De slurf had achteraf uitgevoerd moeten worden met een apart “slurfje” voor de hijslijn, nu zit ie regelmatig verdraaid in het zeil (dit is overigens geen Molenaar produkt!)


Bovenstaand onze halfwinder, hier gevoerd als spi tijdens de Atlantische oversteek. Je hebt per slot van rekening op een oceaanoversteek ook genoeg tijd en ruimte om wat te rommelen, met touwtjes en boompjes................Werkt goed indien de wind wat meer achterlijk is. Naarmate we meer westelijk kwamen en te maken kregen met het fenomeen “squals” (korte hevige regen- en onweersbuien met veel wind) ging de halfwinder ’s avonds weer met de “kippen op stok”..............


Bovenstaand het grootzeil op standje “voor de wind”. We proberen het zo te trimmen dat het zeil de zalingen niet raakt, liever ook niet de verstaging in verband met schavielen.
    
Naast de zeilen hebben we voor vertrek ook de verstaging en de zeereling door Molenaar laten vervangen, wat tot nu toe een juiste keuze blijkt te zijn. Tijdens onze oversteek hoorden we via de kortegolf regelmatig schepen die het “tuig” overboord hadden gevaren, dus zeker een punt van aandacht. Dit geldt overigens ook voor de zeereling, voor velen misschien een “sluitpost”, maar zeker niet onbelangrijk (It may save your ass every once in a while).


onze favoriete “tradewind” zeilvoering tijdens oversteken (foto: 1 januari 2004, locatie Vliestroom, dus geen tradewind.........)

Nu we hier in Trinidad liggen, het walhalla van werven, chandlers en zeilmakers, realiseren we ons terdege dat de goede voorbereiding op dit vlak niet voor niets is geweest. Regelmatig zien we hier mensen slepen met kapotte zeilen en zien we schepen binnenkomen met gebroken masten, die gaan voor de hoofdprijs. Tot op heden zijn wij “in us nocht” (happy!) met dit “tuig”!!