Schilpadden en vogeltjes - 12 februari 2007

"The entrance is little worrisome as you have to cross an area of reefs. While this is about nine feet deep at low water, it is possible to tell if one coral head is sticking up more than the others and coral does grow. The best angle of approach is with the palms on Tres Palmeras bearing about 60° magnetic”……..Aldus de beschrijving uit onze pilot “Cruising Guide Venezuela” van Chris Doyle & Jeff Fisher. Het “eyeballen” is begonnen! Oftewel, gewoon goed uit je doppen kijken...................................


Locatie: Isla Palmeras/Sotavento, Islas de Aves - Venezuela
Positie: 12°01'.39 N, 67°40'.96 W
Logstand: 7510 mijl
Weersomstandigheden: 28°C, NE 5 (soms 7)

En terwijl wij de palmbomen op 60° houden, het water steeds lichterblauw van kleur wordt, loopt de diepte al snel op van zo’n honderd meter naar een meter. Op het IJsselmeer maken we ons niet sappel wanneer we met zo’n 0,2 meter onder de kiel met 7 knopen langs het Vrouwenzand naar Stavoren zeilen. Hier is het anders, onbekend en worden we regelmatig geconfronteerd met scheepswrakken die op een of ander rif zijn blijven steken. Wanneer we nog 0,2 meter onder de kiel over hebben besluiten we rechtsomkeert te maken en het prachtige Mosquises te laten voor wat het is. Op datzelfde moment schiet een voorbijkomende visserman, die ons geaarzel heeft gezien, te hulp en loodst ons tussen de riffen door naar de ankerbaai achter het eiland Dos Mosquises (eitje dus)!


Op Dos Mosquises, een van de eilanden van de eilandengroep Los Roques bevindt zich een onderzoekstation naar o.a. een haaienkolonie rond het eiland en sinds 1966 een opvangcentrum (een soort Pieterburen) voor schildpadden, waaronder de Leatherback turtle, Green turtle, Hawksbill turtle en de Loggerhead turtle. Een paar honderd schildpadjes worden hier een jaar lang verzorgd en grootgebracht. In mei worden ze weer uitgezet langs de kust van onder andere Costa Rica, Venezuela en Colombia (benieuwd wat ze hier voor terug krijgen, snif.....) en begint het feest weer van voren af aan. Op de achtergrond huist een kolonie boobies en de Rajac

De eilandengroep Los Roques beslaat zo’n 14 bij 25 mijl, bestaande uit vele kleine eilandjes die rondom beschermd worden door een groot rif. Temidden van deze eilanden bevindt zich een soort lagune met vlak water, voornamelijk lichtblauw van kleur. Doordat de eilanden beschermd worden door het rif kun je overal prachtig beschut ankeren. Een waar paradijsje, welke in deze periode van het jaar gelukkig nog weinig wordt bezocht door andere bootjes. De ankerplek op Dos Mosquises is dan ook helemaal van ons alleen!

De dag na aankomst op Dos Mosquises roeien wij, tegen de gewoonte in, naar de wal om een kijkje te nemen bij de schildpadden en het eiland (ca. 500 bij 150 meter) te verkennen.
De vorige dag werden hier nog bootladingen toeristen losgelaten, die voor een “godsvermogen” hoogstens een half uur op het eiland mochten verblijven en vervolgens weer in vliegende vaart naar het volgende eiland werden gebracht. Deze dag was het echter uitgestorven op het eiland en waren wij, uitgezonderd twee verzorgers van de schildpadden en een paar bouwvakkers van een nieuw te bouwen onderkomen de enige bezoekers. Een waar feest om al deze bijna eenjarigen hier te mogen zien, maar nog mooier natuurlijk wanneer ze in mei weer in de natuur worden vrijgelaten.  Daarna namen we nog een kijkje in het “museum” (een verzameling wandpanelen onder een afdak), wat iets laat zien over de oorsponkelijke bewoners van het eiland, de Amerindians, die hier ooit in kano’s naar toe voeren en hier leefden van de vis.


9 maanden oud. Begin mei wordt deze turtle weer vrijgelaten en moet ie zichzelf kunnen redden
 

Een hele bak vol Hawksbill turtles ligt te wachten op een schoon bad






Vanaf de ankerplek bij ondergaande zon, (we hebben ze wel eens slechter gehad). Hier bevindt zich rechts op de foto het opvangcentrum voor zeeschildpadden


Een boobie (bruine pelikaan) in duikvlucht op zoek naar vis. In de lucht een hele elegante vogel totdat ie zich als een zak aardappelen in het water stort. Met z’n krop.vol probeert ie vervolgens redelijke grote vissen weg te werken, een mooi gezicht deze leuke vogels.


Tijdens onze wandeling van een uurtje rondom het eiland Dos Mosquises van circa 500 bij 150 meter.  Rolf kreeg nog net geen last van het “Anholt gevoel”. Dankzij mijn positieve gevoel voor kaartlezen zijn we een aantal jaar geleden het prachtige eiland Anholt (eiland in het Skagerrak tussen Denemarken en Zweden) rond gelopen. Vooraf geschat een wandeling van nog geen 10 km, in werkelijkheid was dit zeker het driedubbele, hij zal het eiland in ieder geval nooit meer vergeten! Op de achtergrond het nog kleinere eilandje Isla Pelona.

De volgende dag halen we anker weer op en zeilen we “eyeballend” richting de eilandengroep Islas de Aves, zo’n 35 mijl zeilen. Het is even wennen om niet meer volledig van je zeekaarten en pilots uit te gaan maar ook te vertrouwen op de kleur van het water; hoe lichtblauwer het water, hoe ondieper het is, niet zo moeilijk dus. Eenmaal aangekomen op Islas de Aves, het eiland Barlovento, wacht ons hetzelfde fenomeen.  We zoeken onze weg tussen de riffen en het blauwe water door en eenmaal veilig achter ons ankertje genieten wij weer van ons vreselijk mooie uitzicht.


Alweer een hele “vervelende” plek, Barlovento, een van de eilanden op Islas de Aves op zo’n 80 mijl van de kust van Venezuela.

De archipel Islas de Aves, bestaande uit de eilandengroep Barlovento en Sotavento, behoorde eens tot het Nederlands kloninkrijk. Later zijn de eilanden terug gegeven aan Venezuela, waarschijnlijk omdat er, behalve vogels, niets te halen was.
 

De naam van het eiland Islas de Aves (eiland van de vogels) doet zijn eer aan want het is op dit eiland een en al vogel. Naast het water voelt deze witte aalscholverachtige vogel,  zich ook thuis in de mangrovenbossen aan de rand van het water op gemiddeld zo’n 6 meter hoogte.  Een vreemde gewaarwording om deze vogels met hun zwemvliezen zo hoog in de bomen te zien zitten. Mochten de echte vogelaars onder ons werkelijk weten wat voor “merk” dit is, houden wij ons als leken graag aanbevolen.

Op Barlovento varen wij die middag met onze dinghy door de inhammen van de mangrovenbossen en wanen ons daardoor even in het Amazonegebied; overal krijsende en schijtende vogels om ons heen, die het niet nalaten op nog geen halve meter afstand nieuwsgierig voorbij te vliegen, “vreemde vogels”............


Op Barlovento de restanten van wat eens een huis moet zijn geweest. Achter het “open raam” bevindt zich het graf van Eladio, waarschijnlijk ooit de eigenaar van dit huis.


Nieuwsgierig als ze zijn en totaal niet bang vliegen deze fregatvogels op nog geen halve meter van onze boot voorbij

Inmiddels zijn we aangekomen op Sotavento, de meest westelijk gelegen eilandengroep; qua vorm en grootte, vergelijkbaar met Barlovento. Hier liggen we echter niet beschut bij de mangrovenbossen maar achter een eilandje met alweer palmbomen.............. Morgenochtend vertrekken we richting Kralendijk op Bonaire, zo’n 42 mijl zeilen.