Hopi Bon! - 17 maart 2007

Vers gebakken eitje, toast met zalm, verse jus d’orange, luxe broodjes, champagne! en een heerlijk kopje koffie. Straks even een duik in het luxe zwembad, een boottochtje naar een privestrandje en aan het einde van de middag happy hour..........! Afzien zo’n wereldreis...!?

Locatie: Aruba,  Nederlandse Antillen
Positie: 12° 30 53 N, 70° 01 96 W
Logstand: 7698 mijl
Weersomstandigheden: 30°, NE 5-6

We zijn beland op Aruba nadat we samen met Rolf zijn ouders vorige week van Curacao naar Aruba zijn gezeild. Terwijl zij nu in het poepiechique Renaissance hotel verblijven liggen wij op loopafstand in de marina van het hotel en mogen van alle faciliteiten gebruik maken. Hier kunnen we wel aan wennen............



Erg luxe liggen wij, derde “zeilbootje” van links (midden foto), in de Marina Renaissance. Op de achtergrond vertrekt een van de cruiseschepen, dagelijks een komen en gaan. In tegenstelling tot de vrij arme Venezolaanse eilanden is Aruba een en al rijkdom. Bonaire en Curacao ogen dan nog vrij Nederlands en zijn redelijk betaalbaar. Aruba wordt echter gedomineerd door de Amerikaanse toerist, die geen moeite heeft met het betalen van 6,50 dollar voor een biertje. Als je er goed bij na denkt een vreemde wereld..........

Het is alweer ruim drie weken geleden dat wij vanaf Klein-Curacao naar Curacao zijn gezeild, een mooie trip met echt Hollands weer; harde wind en stortbuien. Heel bijzonder is het dan om op eigen kiel door de Pontjesbrug te varen, langs de handelskade van Punda met de prachtige gekleurde voormalige pakhuizen en de paar overgebleven drijvende groente- en fruitstalletjes. We zijn op dat moment via het Schottegat onderweg naar Curacao Marine, een jachtwerf die gerund wordt door Gijs Boer en Pierre Verbiesen. Reden: een versleten voorste schroefaslager. Toch wel een tegenvaller omdat we in Trinidad ook de kant op zijn geweest om het achterste lager van de schroefas te vervangen en de boot te laten stralen. Maar met het gegeven dat we begin april de Pacific ingaan en voorlopig geen mogelijkheden meer krijgen staan we een dag later alweer hoog en droog op de wal. Dat het altijd erger kan blijkt wanneer we bij Curacao Marine Pim & Joke van de Prospera tegen het lijf lopen, parttime vertrekkers sinds 2001 (zij werken beide zes maanden per jaar als machinist/stuurman op de grote vaart) en bezig met een iets uitdagender klus. Wat begon met een slecht plekje in de romp eindigde in een project waarbij de watertanks uit de boot zijn gehaald, de kajuitvloer is verlaagd en ongeveer twee vierkante meter van de scheepshuid is vervangen. Pim en Joke, heel veel succes!


Rolf bezig met het vervangen van het voorste schroefaslager, een hels karwei..........

Gelukkig is na drie dagen onze klus geklaard, gaat de boot weer te water en laten we ons anker vallen in het Spaanse water, een beschutte natuurlijke lagune waar veel zeilers liggen te wachten op een goeie “weatherwindow” oftewel een “gaatje” in het weer. Wij komen er, na een happy hour bij Sarifundy’s, een veel te gezellige pleisterplek van veel zeilers, al snel achter dat dit voor velen slechts een excuus is om maanden hier te mogen blijven liggen.

Omdat een dag of vijf later Rolf zijn ouders overkomen benutten wij deze tijd met klussen, bunkeren en doet Rolf tijdens een happy hour ook nog goeie zaken. Joop van de Razzle Dazzle is zo aardig om ons een berg zeekaarten van de Pacific kado te doen. Joop bedankt!

En dan is het 3 maart en is het wachten op de landing van de KL735. Aan boord Rolf zijn ouders, Rink en Dieuwke, die voor twee weken overkomen met als belangrijkste bagage..........de rode koffer. Weer helemaal gevuld met onderdelen voor de boot en andere benodigdheden heeft ie de “overvracht” maar net doorstaan. Omdat we op Curacao onze boot tijdelijk voor een viersterrenhotel mogen verruilen, onder het mom “gezellig”!, varen we vanaf het Spaanse water weer terug naar Curacao Marine, waar we de Rajac een weekje veilig achterlaten.     


Met z’n vieren bij de Japanner in hotel Breezes, erg gezellig!

De week op Curacao is een aaneenschakeling van leuke dingen. We huren een autootje om het eiland te bekijken, waarbij we via Willemstad (sinds 1997 op de lijst van UNESCO’s  werelderfgoed), en een paar mooie Boca’s aan de noordkant van het eiland naar de Westpunt rijden en uitzicht hebben op de hoogste berg van het eiland, de Christoffel. Op de terugweg rijden we onder andere via Santa Martha en Porto Marie, een paar mooie ankerbaaitjes, weer terug naar het hotel, waar we ons ’s avonds lekker laten verwennen bij de Japanner. We slenteren een middag door Punda en Otrabanda en ’s avonds eten we bij een van de restaurantjes in het Riffort en het Waterfort, ooit gebouwd om de stad te beschermen en tijdens de WO II gebruikt om de Shell raffinaderij te beschermen, biedt nu plaats aan talloze restaurantjes, met uitzicht op zee.

Op woensdag krijgen we een rondleiding op de marinebasis Parera en Suffisant. Omdat Rink vroeger bij de Mariniers heeft gezeten en gestationeerd was op Curacao heeft hij via Dirk van Helden, een oud marinier een rondleiding kunnen regelen. We zijn door al die mooie verhalen over kilometerslange marsen met zware bepakking door de “knoek” (bush), slapen in het open veld, armoedige barakken en nog veel meer van dat leuks ook wel een beetje nieuwsgierig geworden. Dirk leidt ons samen met nog een paar andere oud-gedienden rond over de basis. Het eerste wat mij opvalt is dat er volgens mij in veertig jaar tijd wel het een en ander is veranderd. De mariniers beschikken tegenwoordig over uitstekende faciliteiten zoals een goed ingerichte fitnesszaal, squash-  en tennisbaan, sporthal, wifi spot etc. etc. en het eten is er volgens mij door de jaren heen ook niet slechter op geworden. We krijgen op Suffisant een heerlijke lunch aangeboden, oftewel de bekende “blauwe hap”; nasi met alles erop en eraan, smullen! Zijn er nog vacatures..........?!


Net vertrokken vanaf Curacao Marine in het Schottegat. Op de achtergrond marinebasis Parera. Deze foto is genomen vanaf Fort Nassau door Rob van den Heuvel. Wij hebben hem ontmoet op Klein Curacao. Hij is al jarenlang werkzaam bij de Marine en woont met zijn vrouw Maamke, zoon Alt en nog een kleine op komst op Curacao. Bedankt Rob voor de gastvrijheid en de mooie foto’s die je van ons vertrek naar Aruba hebt gemaakt!


De prachtige Santa Martha Baai aan de westkant van het eiland tijdens onze rit over het eiland.

Tijdens deze week op Curacao krijgen wij ook de mogelijkheid een gratis proefduik te maken. Dit laten Rolf en ik ons geen twee keer zeggen en nog geen dag later bevinden wij ons, na een half uurtje theorie en een half uurtje proefdraaien in het zwembad, nog enigszins onwennig op 12 meter diepte tussen prachtig gekleurd koraal en een paar grote papegaaivissen. Een erg leuke ervaring, dit smaakt zeker naar meer!

En het kan niet op..............wel dus..... wanneer ik op de laatste dag van ons verblijf op Curacao weer een keer probeer te surfen. Inderdaad proberen want bij de waterstart gaat het al mis wanneer ik de skeg van de plank over mijn tenen krijg en ik hevig bloedend wordt afgevoerd naar de ziekenboeg. Volgende keer toch wat beter naar Rolf luisteren..........! Een half uurtje later zit ik samen met Dieuwke, die ook niet ongeschonden de week door is gekomen, met de voeten in het verband op het terras.


Dieuwke en ik in de “ziekenboeg”........

De volgende dag is de eerste week alweer voorbij, checken we uit en ruilen we de hotelkamers weer om voor een knusse hut aan boord. Met z’n vieren zeilen we in een paar uurtjes naar Santa Cruz baai aan de westkant van het eiland, laten het anker vallen en hebben de prachtige baai de rest van de dag helemaal voor ons alleen.


Deze foto is ook door Rob genomen terwijl we door de Pontjesbrug varen en met z’n vieren onderweg zijn naar Aruba. Op de achtergrond Punda.
 

Santa Cruz baai waar we een nachtje voor anker gaan om de volgende dag naar Aruba over te steken.

De oversteek naar Aruba, zo’n kleine 60 mijl, is weer erg mooi. We worden tot twee keer toe getrakteerd op een stel dolfijnen die springend voor de boeg hun kunstjes vertonen. Ook krijgen we bezoek van een Fokker 27 van de kustwacht die boven ons even polshoogte komt nemen en via kanaal 16 heeft Rolf contact met de mannen. De eilanden staan er om bekend en op Curacao wordt zeker een keer per week een drugsvangst gedaan. Nee heren, wij hebben geen drugs aan boord!



Onderweg naar Aruba en onze marinier aan het roer!

Op Aruba wacht ons weer een superdeluxe verblijf, het kan niet op want alweer onder het mom “gezellig” leggen wij de boot in de marina van het Renaissance hotel. Ook hier huren we een dag een autootje om het eiland te verkennen en doen voorlopig de allerlaatste Nederlandse “bootschappen”. Toch is Aruba niet te vergelijken met Curacao en Bonaire. Het eiland heeft in tegenstelling tot de andere twee eilanden in 1986 een zelfstandige status (status aparte) gekregen binnen het Nederlands koninkrijk en daardoor niet meer onder de centrale regering van de Nederlandse Antillen valt. Onlangs heeft Bonaire juist gekozen voor Nederland. Dit betekent dat het eiland onderdeel wordt van de  Provincie Noord-Holland. Op Curacao worden binnenkort verkiezingen gehouden en wordt er gestemd voor de toekomstige status van het eiland. Ik ben erg benieuwd wat de uitkomst van deze verkiezingen zal zijn.

Aruba oogt Amerikaans, aan de westkant van het eiland worden giga grote hotels de grond uit gestampt,  de voertaal is Engels (Amerikaans) en het centrum van Oranjestad wordt gedomineerd door luxe juwelierszaken en dito kledingzaken. Desalnietemin vermaken wij ons “poer best” en vliegt deze week in sneltrein voorbij. Ook wordt er deze week nog wat tijd vrij gemaakt om aan boord te klussen, de favoriete hobby van beide heren. Terwijl de dames lekker in het zwembad liggen, zijn Rolf en zijn vader weer als vanouds lekker bezig, filtertje hier, kabeltje daar; ja Lasaulec heeft weer goeie zaken gedaan.............


Een paar flamingo’s  die “huizen” op het privéstrandje van het Renaissance hotel.


Aan de oostkant van het eiland staat dit anker ter nagedachtenis van de “bekende”? Charles jr.  


De “California Lighthouse” op de westpunt van het eiland


16 maart, ik ben jarig!! Proost. De dag begon al erg goed toen ik ’s ochtends op bed bij Rolf zijn ouders de kadootjes mocht uitpakken. Iedereen bedankt voor alle lieve kado’s, kaartjes en mailtjes. Mijn dag kon niet meer stuk.


En ’s avonds aan tafel bij Gauchos wordt er nog speciaal voor mij gezongen, bedankt heren!

Ja en dan komt het einde van deze heerlijke weken helaas weer in zicht, worden de koffers gepakt en nemen we afscheid. Rink en Dieuwke, heel erg bedankt voor alles en de geweldige gezellige tijd samen, we hebben echt genoten! Wij gaan een dezer dagen ook weer verder, laten de luxe van Aruba achter ons en bereiden ons voor op de oversteek van 400 mijl naar Cartagena in Columbia, een serieus stukje water.