Schatgraven - 13 Augustus 2007

met hamer en beitel de prachtigste stukken bergkristal uit de Tafelberg. We hebben deze ochtend een excursie over de Tafelberg, een gebied wat normaal gesproken niet toegankelijk is voor publiek omdat er nog steeds mijnactiviteiten plaatsvinden.

Locatie: Curaçao, Marina Kima Kalki, Spaanse Water
Positie: 7826  mijl
Logstand: 12° 05 03 N, 68° 51 40 W
Weersomstandigheden: 30°, NE 3-4   

De Tafelberg is gevormd door guano afzetting ontstaan uit uitwerpselen van zeevogels die op de Tafelberg broedden (een grote hoop vogelpoep dus...) De “berg” stak ooit maar een paar meter boven de zeespiegel uit. De uitwerpselen en skeletten van deze visetende vogels waren rijk aan fosforzuur. Door regenval liep het fosforzuur in de kalkstenen ondergrond en zette zich op bepaalde plaatsen als fosforzure kalk af.


De Tafelberg gezien vanaf onze boot

Rond 1870 was het John Godden, een Engelse mijnbouwingenieur, die op Klein Curaçao ontdekte dat het eiland bijna uitsluitend uit guano (fosfor zure kalk) was samengesteld. Kort daarna kreeg hij de vergunning om het fosfaat te ontginnen en te verschepen. In diezelfde tijd ontdekte men ook dat de Tafelberg rijk was aan fosfaat. De Tafelberg, gelegen op plantage Santa Barbara, was vanaf de 16e eeuw een goedlopende agrarische plantage.  Echter door de ontdekking van guano werd  eind 1800 de overgang van plantage naar de winning van fosfaten al snel een feit, omdat de hoge kwaliteit van het fosfaat zeer geschikt was voor export en daardoor veel meer opleverde.  Begin 1900 werd het hele landgoed Santa Barbara door dezelfde Godden opgekocht en werd “N.V. Mijnmaatschappij Curaçao” opgericht. Tot op heden wordt er in dit gebied nog steeds fosfaat gewonnen; de vraag is echter hoe lang nog, gezien de slinkende Tafel”berg”, die er nu begint uit te zien als een holle kies.


Schitterend uitzicht over het Spaanse Water vanaf het hoogste punt op de Tafelberg.

Al met al een leuk dagje uit, zeker toen wij ons mochten uitleven op het uithakken van “ons eigen” bergkristal. Rolf bleek al snel een ervaren bikker te zijn en kwam wit van de kalk met het mooiste kristal aanzetten. Er waren echter ook excursiegangers bij die het “uithakken” iets te serieus namen, zich al miljonair waanden en met professioneel gereedschap kofferbakken vol laadden. Doordat de waterlijn van onze boot inmiddels al een paar keer naar boven is bijgewerkt mocht ik slechts een zakje vol meenemen.


Rolf leeft zich uit......., hakken, bikken met hieronder het resultaat!.


Ons eigen bergkristal

En dan hebben we twee weken geleden in de Carieb ook hurricane Dean gehad, de eerste van dit seizoen (1 juni – 30 november) en met windsnelheden van 270 km/uur ook gelijk één van de zwaarste orkanen die ooit in het Caribisch gebied aan land ging. Hoewel wij op Curaçao “officieel” buiten het hurricane gebied liggen houden we de weerberichten wel nauw in de gaten. In 2004 richtte hurricane Ivan, categorie 5 (volgens de Saffir/Simpson schaal van 1-5) enorm veel schade aan op Grenada, een eiland wat normaal gesproken ook buiten het gebied ligt en raasde op slechts150 km afstand voorbij de benedenwindse eilanden Bonaire, Curaçao en Aruba.  

Veel hurricanes worden geboren uit onweersbuien voor de Afrikaanse kust. Met een oostenwind drijven de buien langzaam richting Caribisch gebied, waar ze door het warme zeewater (boven de 26 graden) gevoed worden en uit kunnen groeien tot tropische orkanen.  De seizoensvoorspellingen dit jaar gaan uit van een actief hurricane-seizoen met meer orkanen dan gewoonlijk. De verwachtingen zijn onder andere gebaseerd op het aanhouden van La Niña met relatief koud water voor de kust van Peru en het warmere water in de Atlantische oceaan tussen 10°N en 20°N.



(Verwachte) koers hurricane Dean in de Caribische zee op 18 augustus 2007
 
Zelf merken we op Curaçao niet of nauwelijks iets van de desastreuze gevolgen van Dean. Wel hebben we een “reversal” en draait de wind ongewoon van de bijna altijd waaiende oostelijke passaatwind naar het zuidwesten, valt de wind weg en is het twee dagen volledig bewolkt, een vreemde gewaarwording.
We krijgen ook het bericht dat een Franse catamaran, die op een van de Les Aves eilanden onder Bonaire tijdens de reversal bij het strand voor anker lag, op het rif is gestrand en binnen 10 minuten volledig was verwoest. Net als het Franse jacht, wat in maart op Klein Curaçao was “geland”, blijkt ook deze boot, na een flinke refit op Curaçao wegens blikseminslag, niet te zijn verzekerd.............

En tussen de bedrijven door hebben we zo af en toe ook nog wel tijd om een stukje te varen, nou ja varen, wat heet.........?! Motor aan, trosjes los, uurtje tuffen, anker uit, zwemmen en de bbq aan; er komt geen zeil meer aan te pas. Lui, laks? Ja, voor dat uurtje varen naar Fuikbaai alle huikjes er weer af en dan tegen de wind en de flinke swell inhakken........... ?!  We beseffen ons hierdoor wel dat we erg veel zin hebben om begin volgend jaar de zeilen weer te hijsen en koers te zetten richting Midden-Amerika. Dit (tijdelijke) leven aan de “vaste” wal is leuk maar was niet de opzet van onze reis.


Tegen de wind en de flinke swell in onderweg naar Fuikbaai, now you see us, now you don’t......


Fuikbaai gezien vanaf de Tafelberg, in het midden ligt de Espera met Pim en Joke voor anker


Pim en Rolf hier serieus in Fuikbaai aan het werk tijdens de “man over boord” oefening. Er wordt optimaal gebruik van de reddingsboei gemaakt.


Dé reden van ons lange verblijf op Curaçao, een betere reden is er niet........... Hier tijdens Happy hour op 27 augustus in Sarifundy’s samen met Doreen van de Vela Bianca, een Duitse die wij samen met haar man Matthias vorig jaar november op de Kaap Verden hebben ontmoet en twee weken geleden weer tegen het lijf zijn gelopen; zij ook zwanger en net als ik nog een kleine drie maanden te gaan, “the big belly show”.  


Gezellig happy hour at Sarifundy’s

En tussen al die gezellige happy hours, weekendjes Fuik baai en leuke excursies door wordt er hier toch ook nog hard gewerkt. Rolf “wast” zich nog steeds vijf dagen per week een slag in de rondte bij de wasserij, klust hier en daar wat aan een boot, vult onze scheepskas weer aan en samen maken we onze eigen boot klaar voor de komst van ons nieuwe bemanningslid en het vertrek begin volgend jaar richting Midden Amerika. Het nestelsyndroom slaat bij mij ook eindelijk ongewoon toe want alle kastjes, luiken en vlonders zijn aan de beurt. Zo kom ik er ook achter dat wij een “stel” nieuwe huisdieren aan boord hebben; cucarachas oftewel kakkerlakken, brrrrrrr. Op La Gomera werden wij vorig jaar al gewaarschuwd en kregen we van een andere yachtie doodleuk te horen: “er zijn twee type cruisers, zij die ze al hebben gehad en zij die ze nog gaan krijgen maar iedereen is een keer aan de beurt”. Ik keek ‘m toen ongelovig aan, maar helaas, wij nu dus ook.........Gewapend met cucarachahotels,  mengseltjes van borax met gecondenseerde melk, spuitbussen en heeel veeel schoonmaken zijn we ze afgelopen weken te lijf gegaan. We denken ze nu kwijt te zijn maar dat weet je maar nooit want cucarachas nemen vaak hun hele familie mee en die houden het niet bij 2 of 3..........

Zelf houden we het voorlopig maar even bij één, die als alles goed gaat, tussen half en eind november wordt geboren. Wel hebben we er voor gekozen om de bevalling in Nederland te doen en vliegen we 14 oktober a.s. terug naar Nederland. We verblijven deze periode in een zomerhuisje in Lemmer en vliegen we 13 januari als alles goed gaat met z’n drietjes weer terug naar “us boatsje” op Curaçao.