“The Big Apple” – 12 oktober 2008

Met een volle maan varen we door de stille nacht, New York ligt alweer  

“The Big Apple” – 12 oktober 2008

Locatie: New York – Cape May, Atlantische Oceaan, USA

Positie: 39°20.31 N, 74°20.99 W

Weersomstandigheden: 18°, helder, volle maan, West 2-3

Logstand: 12470

 



“We rijden door de nacht, het licht schijnt voor ons uit

Het ronken van de motor is meer stilte dan geluid...........

Dat niets zo mooi is en eenzaam is

Als rijden door de nacht

Dat eindeloos en vredig is

Terwijl je op me wacht

Nu gevoelens en gedachten één zijn

Eén gevoel één gedachte

Zijn we nietig en reusachtig

Even groot als even klein.............”

Rijden door de nacht – Bløf


Met een volle maan varen we door de stille nacht, New York ligt alweer achter ons en door mijn koptelefoon van de iPod klinkt heel toepasselijk “rijden door de nacht” van Bløf. Het is 03.00 uur maar met deze mooie nacht en heerlijke muziek kan mijn wacht niet lang genoeg duren. Met een glimlach denk ik terug aan afgelopen weken..........


Het is 18 september wanneer we Portland in Maine weer achter ons laten en een vrije mooring oppakken bij het eiland Smuttynose, een van de 9 eilandjes van de Isles of Shoals voor de kust van New Hampshire en Maine. De Shoals waren in de afgelopen eeuwen vooral bekend bij vissers maar ook piraten, waaronder de beruchte piraat Blackbeard. Het verhaal gaat dat toen hij daar zijn zoveelste bruiloft vierde, de Britse vloot voor de kust arriveerde, hij zijn bruid achterliet en nooit meer terugkeerde. Zij bleef er tot aan haar dood 15 jaar later en er wordt gezegd dat haar spook nog steeds over Smuttynose rondwaart. De eilanden, waar geen boom groeit, geven ons ook een beetje een “spooky” gevoel en na een onrustige nacht met een stormachtige wind vervolgen wij meteen de volgende ochtend onze reis naar het vissersplaatsje Gloucester. De wind is inmiddels ook afgenomen tot kracht 3, wat rest is nog een flinke swell en echt weer even lekker zeilen zit er helaas nog niet in.



De vuurtoren op White Island, een van de 9 eilanden van de Isles of Shoals. In het midden Smuttynose waar we 's nachts gelukkig goed beschut liggen tegen de stormachtige noordoostenwind


Na een rustig nachtje in Gloucester aan alweer een “vrije” mooring steken we over naar het plaatsje Provincetown gelegen op het uiterste puntje van het schiereiland Cape Cod. De dag begint goed, er staat wat wind en de richting is goed! Maar gedurende de dag zakt ie er weer volledig uit en mag de “lawaaifok” helaas weer het werk doen.



(Afbeelding links) Rechts het schiereiland Cape Cod in de staat Massachusetts met daaronder

de twee eilanden Martha's Vineyard en Nantucket.

(Afbeelding rechts) Het rood gekleurde gedeelte is de staat Massachusetts met rechts daarboven New Hampshire en Maine.


Maar dan krijgen we halverwege de 50 mijl lange oversteek wel heel aangenaam bezoek, twee humpback wales oftewel bultruggen! Zij aan zij zwemmen ze al duikend, springend en rollend door het water en even zijn we sprakeloos; wat een wonder der natuur. Door o.a. de Stellwagen Bank, een 31 km lange noord-zuid lopende onderwaterzandbank tussen het puntje van Cape Cod en Cape Ann bij Gloucester komen er in dit gebied veel walvissen voor. De zandbank, die op zo'n 20-30 meter onder het wateroppervlak ligt is door zijn ligging een bijzonder rijk visgebied en trekt vele soorten walvissen aan. De bultrug is één van de grotere walvissoorten (max. 18 meter) waarbij het wijfje groter wordt dan het mannetje (haha) en weegt zo'n 25-30 ton.




 


Na dit prachtige schouwspel vervolgen we onze trip naar Provincetown op Cape Cod (kaap van de kabeljauw), een kunstenaarsgemeenschap met een hoog “Geer en Goor gehalte”. De uitgestrekte stranden, het Pilgrim monument, die ergens in de verste verte doet denken aan de Brandaris, de getijdestroom, het “Groene strand en het binnenlopen naar Provincetown geven ons echter het gevoel dat we naar Terschelling varen.


Eenmaal aan land blijkt Provincetown gedurende de zomermaanden bevolkt te worden door duizenden en duizenden toeristen en de volgeladen ferry's komen vanuit Boston af en aan de haven binnenvaren. Mijn Terschelling gevoel vervaagt maar ik kan me voorstellen dat deze plek in de wintermaanden, wanneer bijna alle toeristen zijn verdwenen, zijn charme weer terugkrijgt net zoals ik me ook Terschelling herinner.

 

 

 

 


 

Provincetown, op de achtergrond het 77 meter hoge Pilgrim monument ter ere van de Pelgrims die in 1620 hier als eerste aankwamen en hier vijf weken verbleven voordat ze zich op het vaste land vestigden.


Twee dagen later is het weer anker op en hebben we met een halvewindse koers, het stroompje mee en windkracht 5 een prachtige zeiltocht naar het Cape Cod kanaal. Omdat de gang er lekker in zit varen we na het kanaal nog een mijl of 10 door om zo tegen het vallen van de avond in Mattapoisset in de Buzzards Bay een mooring op te pakken. Omdat op veel plekken het zeilseizoen al duidelijk bijna voorbij is zijn er vaak vrije moorings voor soms nog minder dan weinig, en die hebben wij het liefst. De volgende ochtend loopt het tij voor de verandering weer eens erg vroeg mee en zitten wij om 6 uur al aan ons eerste bakkie. En ja hoor, terwijl Sil normaal gesproken het om deze tijd ook wel genoeg vindt, slaapt ie dit keer gewoon tot een uur of 8 lekker door. Maar het is een mooie dag met veel wind! en de 40 mijl naar Newport is een genot.

En het is weer gezellig in Newport en van “einde (zeil)seizoen” is hier eind september nog weinig te merken. Er wordt hier door de week nog volop gezeild, iedere avond is er wel een zeilwedstrijd met snelle bootjes, het weer is nog goed en in de stad lijkt het wel topdrukte. Het gaat al een tijdje erg slecht met de Amerikaanse economie maar hier in Newport, het zeilmekka van de VS, lijkt het beter te gaan dan ooit. Maar schijn bedriegt en ook in Newport blijven de mega jachten vanwege de hoge brandstofprijzen wat vaker aan de steiger liggen, lopen de inkomsten terug en staan ook hier erg veel (onbetaalbare) huizen te koop. Maar ook wij beginnen ons te knijpen, wanneer de weerkaartjes met Kyle op de proppen komen: een hurricane in ontwikkeling met bestemming New England.............Om ons heen op de ankerplek worden mensen toch wel beetje zenuwachtig en hier en daar zie je mensen driftig met hun ankergerei in de weer. Maar ook Kyle is ons dit keer gunstig gezind en met slechts wat regen en totaal geen wind komen we er weer makkelijk vanaf. Dat geldt echter niet voor onze vrienden Ivo en Fenneke van de Rebel. Zij liggen zo'n 200 mijl noordelijker op Nova Scotia in Canada achter twee ankers en krijgen zeker 75 knopen wind (ca. windkracht 12) over hun heen. Even dreigt Kyle hun boot naar het verdronken zeemansmonument (hoe toepasselijk) te spoelen maar Ivo zijn zelf inelkaar gebakken ankers weten het uiteindelijk goed te houden en de 9 ton ijzer goed op z'n plek te houden. Het Heidenskip, het jacht van de heer Pon, komt helaas niet ongeschonden uit de strijd, wanneer de boot tijdens Kyle op Martha's Vineyard van haar mooring losbreekt, op de rotsen strandt, met als gevolg een flinke deuk in de romp en een gebroken roer.


In Newport ontmoeten we op de ankerplek ook onze buren Noah en Vicky van de Serenus, een Canadees stel onderweg naar Nieuw Zeeland. Ondanks de regen vermaken wij ons in Newport weer uitstekend en draait de kombuis op beide schepen weer overuren.

 


De Serenus van Noah en Vicky, hier samen onderweg naar New York


Vanuit Newport zeilen we samen met de Serenus via een overnachting bij Point Judith naar The Timbles in de Long Island Sound, de eilandengroep die we op de heenweg ook hebben aangedaan. Het bewijs is helaas niet meer beschikbaar want bij het overzetten van de zeker 100 foto's naar de computer ben ik weer eens iets te ongeduldig met de “delete” knop van de camera........ ; mijn reactie op dat moment is door mijn familie wel te raden..........?!

Maar de mooring ligt weer lekker zodat we de volgende ochtend vroeg alleen maar even het lijntje hoeven los te gooien. Erg aardig van al die mensen die hun mooring ter beschikking stellen.


En New York komt ook weer steeds dichterbij want na 1 stop in Port Washington varen we drie dagen later alweer de East River op, passeren de Brooklyn Bridge, Manhattan en varen op de Hudson naar 79th street Boat Basin, waar we dit keer voor 25 dollar per nacht wel een

“betaalde” mooring oppikken. Het geeft een machtig gevoel zo met je eigen bootje door New York te varen en midden in de stad te liggen. Gelijk de volgende ochtend gaan we de stad in om sfeer te proeven en lopen via Central Park, Broadway, Time Square naar Manhattan en weer terug. En wat een stad is dit en wat een energie straalt er vanaf; langs de drukke straten proberen straatventers ieder op hun eigen manier spullen aan de man te brengen, flitsen de “yellow cabs” voorbij en bepalen op Broadway de grote neonreclames het straatbeeld. Daarentegen is het in Central Park op een “paar” hardlopers en fietsers na stil en bijna vredig en heb je zeker niet het gevoel in een grote stad te zijn.

 

   

Links, een stel clowns op straat, rechts ons uitzicht vanaf de mooring op Hudson bij 79th street Boat Basin





Broadway by night

De volgende dag zijn we te vinden in het in 1869 opgerichte American Museum of Natural History, waar we een kijkje nemen in ons verre verleden en via een soort grote kijkkasten de wereld zien aan opgezette Afrikaanse, Aziatische en Noord-Amerikaanse (zoog)dieren, vaak geschonken door particulieren. Zelf krijg ik er wel een beetje een dubbel gevoel bij, want al deze dieren zijn wel ooit afgeschoten, zogenaamd voor wetenschappelijk onderzoek.....?! Verder zijn er complete afdelingen over culturen en mensen van over de hele wereld, is er een zaal volledig gewijd aan de evolutie van o.a. dinosauriërs, de mens en komt het heelal veelvuldig aan bod. Er is zoveel te zien en te lezen in dit museum, dat het ons aan het einde van de dag wel een beetje begint te duizelen en ik geen ster meer kan zien. Sil niet, die zit zich al de hele dag aan de dino's te vergapen en vermaakt zich nog steeds prima.



De Dino's


De volgende dag treffen we mijn broer Frans-Bart en schoonzus Elsbeth op 45th street bij het Starbucks café (locaal ook wel bekend als 4bucks omdat alles wat je daar bestelt 4 dollar! kost) naast hun hotel. Het is geweldig elkaar weer te zien en we beleven een paar erg gezellige dagen met z'n 5'en. Op Fifth Avenue “beklimmen” we met de lift het 381 meter hoge Empire State Building, en sinds 9/11 cynisch genoeg de hoogste wolkenkrabber in NY. Ook wij gaan mee in de toeristische tredmolen en laten ons als makvee door alle poortjes, lintjes en afzettingen dirigeren. Maar het uitzicht is prachtig en het hele gedoe er omheen is het zeker waard.



Ons uitzicht vanaf het Empire State Building


's Middags bezoeken we St. Paul's Chapel, het kerkje tegenover Ground Zero, wat na 9/11 maandenlang als toevluchtsoord en rustplek diende voor de reddingswerkers, die op de rampplek werkten. In het kerkje is veel terug te zien en te lezen over de ramp en hier worden alle omgekomen mensen herdacht. Erg indrukwekkend.



In In In het kerkje zijn o.a. foto's en aandenkens van de mensen terug te vinden die tijdens 9/11 zijn omgekomen. Onder de Amerikaanse vlag waarop alle namen staan vermeld



Via Ground Zero lopen we via het Batterypark, waar we een prachtig uitzicht hebben op het Vrijheidsbeeld, naar Wallstreet, waar juist een feestje aan de gang is. Serieus, de beurzen zijn inelkaar gestort, er is een “bailout” van 700 miljard en een Duitse bank viert een feestje compleet met champagne en live muziek omdat de bank deze dag een nieuw fonds op de beurs heeft gelanceerd.........?!

Na deze vertoning storten wij ons ook maar op een glaasje wijn en een lekkere hap. Wij hebben nl. echt iets te vieren; Elsbeth is 40 geworden en samen zijn ze dit jaar 12,5 jaar getrouwd! Frans en El, gefeliciteerd!!


De volgende dag lopen we de in 1883 gebouwde Brooklyn Bridge op, die Brooklyn met Manhattan verbindt.


 



Met z'n 5'en op de Brooklyn Bridge, links het uitzicht vanaf de brug op Manhattan.

Tijdens de bouw van de brug zijn 27 mensen gestorven deels door het vallen van kabels maar ook als gevolg van de caissonziekte doordat mensen onderwater aan de grote caissons werkten. De 1825 lange hangbrug werd een nationaal symbool voor hereniging en verbondenheid na de burgeroorlog in de jaren '60 van de 19e eeuw

 

De volgende dag doen we ons etentje van een dag eerder nog maar eens dunnetjes over. Het is even zoeken naar een geschikte tent zonder “huisdieren” maar uiteindelijk vinden we een gezellig tentje met goed eten. De volgende dag zwaaien we Frans en El op de luchthaven van JFK weer uit, hun week New York zit er weer op en ook wij vertrekken een dag later. Het was een geweldige week maar hebben nu ook weer veel zin om te gaan varen. Uiteindelijk willen we begin november de kant op en hebben we nog wel wat mijltjes voor de boeg. New York, tot ziens! M



Proost!!f