'Well it's not far down to paradise, at least it's not for me

and when the wind is right I’ll sail away and find tranquility………………………-“Sailing”, Christoffer Cross.

Locatie: Isla Providencia, Colombia
Positie: 13°22.718N, 81°22.507 W
Weersomstandigheden: 30°, NE 5, luchtvochtigheid 73%
Logstand: 9034 mijl

Om na 270 mijl en 2 dagen zeilen op 6 mei jl. het anker te laten vallen in Bahia Catalina op het “tranquilo” Isla Providencia.

Na twee weken Colon werd het ook weer hoog tijd om verder te gaan. De beslissing niet door het kanaal te gaan was al lang door ons gemaakt, dus moet je ook niet te lang tussen de mensen blijven liggen die wel door het kanaal gaan. Dat zaait alleen maar twijfel, want hoe leg je dat thuis uit? “oh ja we hebben besloten toch maar wel door het kanaal te gaan..........”. Wel overwegen we ons als linehandler (per jacht zijn vier linehandlers + een pilot verplicht) aan te bieden op een van de jachten, maar wanneer dat er niet meer van komt, bezoeken we als “pleister op de wonde” de Gatun Locks, de eerste drie sluizen van het Panama kanaal en Panama City.

Op 15 augustus 1914 wordt het Panama kanaal, 35 jaar na de oprichting van de “Compagnie Universelle du Canal Interoceanique de Panama, officieel geopend voor het scheepvaartverkeer; sindsdien heeft het meer dan 850.000 ‘transits” gehad. In het ruim 40 mijl lange kanaal bevinden zich aan zowel de Pacific kant als de Carieb kant drie sluizen. De drie aaneengesloten Gatun locks aan de Carieb kant brengen in drie stappen de schepen op 26 meter boven zeeniveau richting het Gatun meer naar de Gaillard Cut waar de resterende drie sluizen, Pedro Miquel en Miraflores Locks zich bevinden. Iedere sluis is 33,50 meter breed, 305 meter lang en heeft een diepgang van bijna 13 meter. Om te kunnen schutten gebruikt men het water van het Gatun meer, ontstaan door de aanleg van de Gatun dam tussen de rivier Chagres.

Met behulp van locomotieven worden de schepen door de sluis getrokken.

Het containerschip “Star Java” ligt in de laatste van de drie sluizen van de Gatun Locks te wachten.

De bovenste afbeelding laat de huidige afmetingen zien van de sluizen en de Panamax type container schepen (max. 294 x 32,2 x 12 meter). Op de onderste afbeelding staat de nieuwe situatie geschetst, gereed tussen 2014 en 2015. Dit betekent o.a. dat de nieuwe Panamax type schepen maximaal 427 x 49 x 15,2 meter mogen zijn.

Een dag later pakken we de Express bus vanaf Colon naar Panama City, die ons in 2 uur tijd en voor slechts 2,5 dollar p.p en inclusief de “nieuwste” film van Jean Claude van Damme..........(kwaliteit mag wat kosten) naar de Pacific brengt. In Panama City laten we ons na een uurtje shoppen per taxi naar Panama la Vieja (oud Panama) brengen, volgens de kenners moet dat prachtig zijn. Eenmaal aangekomen lopen we tussen de zogenaamde ruines wat verloren rond; voor ons zijn het niet meer dan her en der een bult stenen.......we zijn verwend! Een local, die ons “en passant” een paar ansichtkaarten met postzegels aansmeert en ons gratis vergezelt in de taxi (ze moest toch naar de vismarkt), brengt ons op het idee El Casco Viejo te bezichtigen, de 2e oude stad van Panama. We zijn benieuwd. Dit gedeelte kan ons wel bekoren en vooral het oude centrum doet sterk denken aan de oude stad in Cartagena.

Vanuit El Casco Viejo, “een kijkje” op de skyline van het moderne Panama City en de Pacific.

Ook Sil is onder de indruk.

Twee dagen later vinden we het mooi geweest, doen de laatste boodschappen (goedkoper wordt ’t niet), vullen de watertanks, zeggen iedereen gedag en klaren uit. Bestemming: de Colombiaanse eilanden San Andres via River Chagres. Diesel tanken we bij Shelter Bay marina, voorheen een Amerikaanse leger basis en maken gelijk van de gelegenheid gebruik de Suwarrow Blues, een Nederlandse boot, die we op Curaçao hebben ontmoet, gedag te zeggen. Jan, Wietske en hun drie kinderen staan hier met hun boot op de kant en zijn flink aan het klussen geslagen om de boot Pacificproof te maken voor hun trip naar Nieuw Zeeland later dit jaar. Op dat zelfde moment valt de regen met bakken uit de lucht en kan Jan zijn kwasten voorlopig wel in de palmbomen hangen. En omdat het voorlopig niet aan stoppen denkt besluiten we totaal verregend luxe te doen, 1 nachtje de marina in te duiken en onze verkleumde lijven riant onder te dompelen in de jacuzzi’s op de haven. We zullen maar zeggen dat de voornaamste reden natuurlijk is dat de ingang van de River Chagres vanwege de riffen met slecht weer moeilijk aan te lopen is.................

Na gezellig doorzakken met de Bluesjes is het alweer snel de volgende ochtend en begin van de middag zetten we een met een wolkenloze hemel “alsof het nooit geregend heeft” koers naar de 6 mijl verder gelegen River Chagres.

Op de River Chagres voor anker tussen de brulapen, krokodillen en toekans.

In tegenstelling tot het drukke en stinkende Colon is de River Chagres een verademing, we horen enkel de geluiden uit het oerwoud van krekels, brulapen, vogels en andere dieren.

Wanneer we met onze dinghy een tochtje over de river maken spotten we een stuk of 10 apen hangend in de bomen. Later komen we erachter dat deze apen degene zijn die vooral ’s ochtends de nodige decibel produceren; we noemen ze dan ook brulapen.

Wanneer we de volgende dag naast onze boot een koppie van een krokodil spotten stellen we het zwemmen in dit verleidelijke zoete water maar even uit. Ach, kunnen we gelijk van de gelegenheid gebruik maken ons nieuwe zwembad uit te testen; een opblaasbaar plastic pierebadje van 150 bij 45 cm voor slechts 3 dollar; ook deze diepte-investering mag wat kosten.

Sil aan het roer op de River Chagres.

Een paar dagen later wanneer de weerberichten rustig weer voorspellen, de klussen aan boord zijn geklaard en we Pim en Joke van de €spera een goeie reis hebben gewenst naar Nieuw Zeeland, zetten we koers naar de 220 mijl noordwestelijk gelegen San Andres eilanden. De trip begint met veel buien en draaiende winden maar na 3 uurtjes kan eindelijk de lawaaifok uit en komen alle lappen uit de mand; eindelijk weer eens lekker aan de wind zeilen! Omdat we ’s nachts niet willen aankomen besluiten we halverwege door te zeilen naar het 50 mijl verder gelegen Isla Providencia. Dit eiland behoort samen met San Andres tot Colombia, echter de moedertaal van de inwoners is Engels en Creools i.p.v. Spaans.

Eenmaal aangekomen hebben we het touwtje van de dinghy nog niet vastgemaakt of er verschijnt gelijk al een “local”, die zegt dat ie Mr. Bush heet en de agent is die alle schepen inklaart.....”Tuurlijk bent u Mr. Bush en ik ben dan zeker Mr. Balkenende”, denken we beide, maar deze man blijkt echt zo te heten en weet ons te vertellen dat in Colombia het verplicht is in te klaren via een agent (wat we eigenlijk wel weten vanuit Cartagena). Hopla daar gaat weer $ 90,- uit de pocket, zo in die van Mr. Bush en zijn kornuiten.......... We zijn nog niet koud ingeklaard of we worden al opgepikt door een Colombiaan, die ons vervolgens diezelfde middag met zijn golfkar (kun je hier huren i.p.v. een auto) het hele eiland laat zien. Hij heet Alex en is op het eiland om vis in te kopen bij een Coöperatie en met hen een contract af te sluiten voor exclusieve levering. Alex blijkt ondermeer een keten van visrestaurants aan de Pacifische kust te hebben en doet verder nog veel vishandel.

Alex, onze Colombiaanse vriend.

Alex bruist van de energie want diezelfde avond neemt ie ons samen met zijn “locale” vriendin Mienta mee uit eten. Onder het genot van een serveza en een heerlijke pasta blijkt de ware reden van al deze aandacht: Alex wil samen met Rolf een export opzetten in Langousten en Gamba’s richting Europa......Gelukkig hebben we een aantal vrienden in Europa die beter thuis zijn in de vishandel, misschien is het wat voor hun. ’s Avonds moeten we ons een weg banen tussen de vele krabben door die over de weg lopen. Miente vertelt dat ieder jaar de “Blackcrabs” of “Cangrejo’s” in mei/juni vanuit de bergen naar het strand komen om hun eitjes te leggen. Wanneer de jonge krabben twee maanden later vervolgens hun heil in de bergen bij hun ouders zoeken en daarbij dezelfde straat weer oversteken ziet de weg rood van de jonge krabben (volwassen krabben zijn zwart).

Morgen mogen we weer op bezoek bij Mr. Bush om uit te klaren en onze portomonnee te legen. Gezien het naderende hurricane seizoen (30 juni – 30 november) laten we helaas Belize, Guatamala en Mexico links liggen en zetten koers naar het 500 mijl noordelijk gelegen Cuba!!

Voor anker in Bahia Catalina op Isla Providencia.

terug naar begin