Even door het Panama kanaal - 24 april 2008

“Als jij even gaat inklaren dan blijf ik aan boord, doe even de was en gaan we vanmiddag de stad in”. 1 dag later en bijna 100 dollar lichter ben ik bezig 6 weken was weg te werken.

Locatie: Colon – Panama
Positie: 09°20.683N, 79°54.572 W
Weersomstandigheden: 30°C, luchtvochtigheid 70%, N- NE 4-5
Logstand: 8741 mijl



We liggen op de “Flats” voor anker tussen ca. 50 andere jachten, die liggen te wachten voor een transit door het Panama kanaal. Op de achtergrond een groot containerschip van China Shipping line onderweg naar het kanaal. Rechts de Espera van Pim en Joke, die we op Coco Bandero Cays weer hebben ontmoet.

Het plan was leuk bedacht, echter heb je hier in Colon te maken met instanties die dat inklaren niet “even” doen. Na 5 weken onbekommerd cruisen in het paradijselijke San Blas zijn we weer terug in de werkelijkheid van de ambtelijke papiermolen. Wat we hier meemaken spant tot nu toe toch echt de kroon. Gelijk na immigratie keert Rolf ‘s ochtends al met onverrichtte zaken terug, reden: immigratie heeft van ieder crewlid een vingerafdruk nodig. Dus zetten we Sil in de maxi cosi en vervolgen samen met Pim en Joke van de Espera en onze agent Carlos het “inklaren”. In Colon adviseert men ons een agent in de arm te nemen, deze persoon neemt de hele papierrompslomp voor je over en kent de weg. Omdat immigratie al vanaf 11.30 luncht gaan we eerst naar de “Port Captain” en Pim en Joke krijgen het daar gelijk al zwaar te verduren; hun uitklaringspapieren van Curaçao, “Zarpe” genaamd en noodzakelijk voor inklaren, deugt niet. Deze belangrijke man neemt geen genoegen met een kopie, het enige officiële document wat ze hebben gekregen op Curaçao en even dreigt een flinke boete. Omdat hij beseft dat ze niet liegen verschijnt na 1,5 uur moeilijk doen de belangrijke stempel in hun paspoort. Ons originele “Zarpe” is van Cartagena en wij slagen voor het 1e gedeelte. Vervolgens mogen we bij douane weer de nodige papieren invullen en tikken daar 30 dollar af voor een verblijf van slechts 1 maand. Als laatste bezoeken we de “altijd vriendelijke” dames van immigratie voor een vingerafdruk. Nog geen 3 uur later blijkt dat het visumapparaat kapot is en een vingerafdruk niet meer nodig is. Wel krijgen we voor “slechts” 30 dollar weer een stempel en wanneer Carlos ons bij de haven afzet, 25 dollar rekent voor zijn klus is het 17.00 uur en zijn we bijna 100 dollar lichter; welcome to Panama!

De volgende dag vecht ik mij door 6 weken was en prijs me gelukkig met onze luxe wasmachine en de gedachte dat we de afgelopen weken in de San Blas voornamelijk in bikini en zwembroek hebben rondgelopen. Water kunnen we hier voldoende krijgen en met behulp van jerrycans vullen we onze 1000-liter tank de komende week weer aan. Door zuinig aan te doen hebben we tot nu toe een watermaker niet gemist; we doen de afwas met zout water, wassen ons in zout water en met een hele zuinige soort plantensproeier spoelen we ons met zoet water af.  Met onze regenopvangzeiltjes hebben we geprobeerd wat extra water op te vangen, op 60 liter na tot nu toe niet erg succesvol (het regenseizoen begint hier pas in juni en dan ook gelijk goed, er valt hier ca. 7 meter per jaar!)


Voor anker in de San Blas op de onbewoonde eilanden van Coco Bandero Cays, op de
achtergrond zie je de branding van de zee op het rif.

Terug in de werkelijkheid van ons “alledaagse” bestaan ga ik in gedachten nog even terug naar 3 weken geleden in de San Blas. Na vier dagen voor anker op Coco Bandero, waarbij we onze dagen vullen met zwemmen, snorkelen,  lezen en wat klusjes aan de boot zetten we koers naar de vijf mijl verderop gelegen “onze” Holandese Cays. Deze 21, voornamelijk met palmbomen en mangroven begroeide eilanden worden beschermd door een 7 mijl lang rif aan de noordkant van de eilanden.  We snorkelen in het kristalhelderblauwe water bij het noordelijk rif en zien weer de wereld aan de prachtigste gekleurde vissen, uiteenlopend koraal en af en toe een voorbij zwevende eagleray, stingray en een rifhaai. Laatsgenoemden zijn ongevaarlijk zolang je ze met rust laat en niet te dicht bij komt; echter zijn roggen, wanneer ze zich onder het zand ingraven, moeilijk te spotten. Dat geldt ook voor de haaien, die zich vaak verstoppen onder een rif waardoor je ze pas op het laatste moment ziet. De bekende tune uit de film Jaws krijg ik dan ook maar niet uit m'n hoofd. Zeker wanneer ik op een van deze dagen op een strandje Rolf zijn haar knip en zonder pardon bijna z'n oor meeneem vrees ik even later tijdens het snorkelen het ergste...........


“Haarknippen” op het strand van Ukupsuit, een van de eilandjes van Holandese Cays


......En het resultaat. Op de achtergrond kijkt Sil vanuit zijn maxi cosi
onder het mosquitennetje toe


Ik moet het eerlijk bekennen, onze nieuwe dinghy is een genot! Je komt nog eens ergens en bent niet na ieder tripje zeiknat. In Cartagena heeft Rolf de kap van de Yamaha motor geel laten spuiten dit i.v.m. diefstal en 'm van een nieuw merk voorzien: BANANAHA!  

Via de Holandese Cays (de meest noordelijk gelegen eilandengroep in de San Blas) leggen we de 10 mijl naar Lemmon Cays zeilend af. Doordat bijna dit hele gebied wordt afgeschermd door een groot rif zeil je hier grotendeels op vlak water; een soort Sneekermeer maar dan anders..........Wel moet je hier dondersgoed oppassen voor riffen die zeker met bewolkt weer soms erg moeilijk zijn te zien. Ik ga vaak een klein stukje de mast in waardoor je de verschillende kleuren water beter ziet. (hoe lichter blauw het water hoe ondieper, een rif onder water geeft een wat grijs/bruin effect in het water).


Weer een hele vervelende ankerplek achter het eiland Banedup op de Lemmon Cays

Na de Lemmon Cays brengen we onze laatste dagen in de San Blas al snorkelend en zwemmend door op alweer een palmeneiland, Uchutupu Dummat in de Chichimi Cays. Een paar dagen later met een windje 4 op de kont laten we het paradijselijke Kuna Yala achter ons en zetten koers naar het 50 mijl verderop aan de Panamese kust gelegen mooie Isla Linton. Via Linton zeilen we de volgende dag de 10 mijl naar de baai van Portobello, op 2 november 1502 door Colombus ontdekt tijdens zijn vierde trip. De baai is prachtig en het doet een beetje denken aan Zwitserland in de zomer. Het stadje valt wat tegen, mensen zijn onvriendelijk, het oogt vervallen en overal ligt rotzooi op de straat. Wel brengen we nog een bezoek aan de kerk van San Felipe de Portobello uit 1814. Het bijzondere aan deze kerk is dat je hier het heilige en aanbeden zwarte Christus beeld kan vinden. Ieder jaar op 21 oktober wordt het feest van de heilige “Black Christ of Portobello” gevierd en komen mensen vanuit heel Latijns-Amerika naar Portobello.


de aanbeden locale heilige, de “Black Christ of Portobello”

Leuk en gezellig is het (zeilers)cafe El Drake, die de heerlijkste pizza serveren en ons verwennen met lekker Frans brood.


Een oude “Portobelloriaan” leest z'n krantje

Twee dagen later laten we ook Portobello achter ons laten en zeilen met een halve windse koers de laatste 20 mijl naar Colon en tevens de ingang van het Panama kanaal. Nadat we de grote breakwaters zijn gepasseerd manoeuvreren we ons tussen de grote schepen door naar de ankerplek, “Flats”, (klinkt als meeuwenpoep) genaamd. Hier liggen alle jachten te wachten om “even” een doorvaart door het kanaal te maken, echter de wachttijd is inmiddels opgelopen tot 8 weken! Het schijnt dat er een langzaamaanactie van de loodsen aan de gang is. Hierdoor wordt voor velen het seizoen in de Pacific wel erg kort en besluiten een hoop jachten dit seizoen niet meer de Pacific in te gaan. In november beginnen nl. al de najaarsstormen (voorjaarsstormen op het Zuidelijk Halfrond). Omdat wij het besluit hebben genomen niet door het kanaal te gaan hoeven wij gelukkig niet te wachten; ieder nadeel heeft zijn voordeel............

De komende dagen gaan we “het putje” van Panama oftewel Colon verkennen dus wordt vervolgd!


Sil vandaag precies 5 maanden!