Slenterend door de oude binnenstad van Cartagena de Indias, vernoemd naar het Spaanse Cartagena en gesticht in 1533, wanen we ons binnen de oude vestingmuren in het Spanje van lang geleden. In die tijd was Cartagena een belangrijke verbinding tussen Spanje en Zuid-Amerika en werd vanuit hier alle “gevonden” rijkdom naar Spanje verscheept. Nu een kleine 500 jaar later staat de historische binnenstad op de Unescolijst van Werelderfgoed en telt het ruim 1.000.000 inwoners.

Cartagena de Indias – 15 maart 2008
Locatie: Cartagena
Positie: 10°24.66N, 75°32.945 W
Weersomstandigheden: 30°, NE 3-4
Logstand: 8326 mijl

de oude binnenstad van Cartagena

Ja, Cartagena bruist en is een en al levendigheid en bedrijvigheid. De vele gele taxi’s bepalen door de hele stad het straatbeeld, overal proberen markt- en straatverkopers en winkeliers hun spullen te verkopen en kun je op iedere hoek van de straat koffie en sigaretten krijgen, zie onderstaande foto. De Colombianen zijn echter niet erg opdringerig en na 1x “no gracias” taaien ze vaak al snel af.

Op iedere hoek van de straat kun je koffie en sigaretten kopen

Maar Cartagena is ook het schiereiland Bocagrande, waar “highrising” flatgebouwen uit de grond worden gestampt voor luxe vijfsterren hotels, de drukke wegen waar totaal geen regels gelden en men als “loco's” rijdt en de arme wijken buiten het centrum van de stad. De verscheidenheid van de stad maar ook de grote verschillen tussen arm en rijk zijn erg goed zichtbaar zeker wanneer je een taxi neemt, die je voor ca. 5000 Peso (= ca. 1,7 Euro) de halve stad doorrijdt. Wat ook meteen opvalt is de politie, die door de hele stad ruim vertegenwoordigd is. Het schijnt dat de populaire Álvaro Uribe, hoofd van de rechtse regering en bondgenoot van de Verenigde Staten, de afgelopen jaren het politiekorps heeft verdubbeld in zijn land. Wij merkten het als eerste aan de Colombian Coastguard, die in grote getale aanwezig is langs de Colombiaanse kust en daardoor o.a. drugssmokkel en piraterij grotendeels onder controle heeft. Voornamelijk hierdoor is de Colombiaanse kust sinds een jaar of vijf populair onder zeilers; dit in tegenstelling tot de Venezolaanse kust, die door criminaliteit steeds vaker wordt vermeden. De toenemende stroom cruisers langs de kust is ook mede te danken aan het Amerikaanse zeiljacht, de Pizazz, een stel wat al jarenlang in dit gebied cruist. Zij hebben geschikte ankerplekken uitvoerig beschreven o.a. door middel van waypoints, Google Earth, ervaringen van mede-cruisers en uitgebreide informatie over het betreffende gebied. Omdat er verder geen enkele pilot van deze kust bestaat vindt deze informatie onder zeilers gretig aftrek en en op Bonaire krijgen wij van de Pizazz, in ruil voor een flesje wijn, de cd met alle informatie.

Simon Bolivar riep in 1811 de onafhankelijkheid uit en wordt nog steeds als een held vereerd

Maar Colombia is ook een land wat al heel lang geteisterd wordt door een burgeroorlog, waar de guerilla in het verleden de dienst uitmaakte en de linkse guerillabeweging FARC nog steeds actief is. Het is nog steeds roerig in Colombia en op het moment van schrijven is de ruzie tussen het rechtse Colombia en het linkse Venezuela hoog opgelopen. Aanleiding is een Colombiaanse luchtaanval op Ecuadoriaans grondgebied, waarbij de tweede man van de FARC werd gedood. Colombia zegt te kunnen bewijzen dat Chávez 300 miljoen dollar aan de FARC heeft toegezegd en de beweging zelf uranium zou willen leveren om een “vuile bom” te kunnen maken, een explosief dat dodelijke radioactieve straling verspreidt. Ondanks alle dreigementen zal er niet gelijk een oorlog tussen beide landen uitbreken. Chávez, die een Cuba-achtige dictatuur nastreeft, heeft in eigen land te maken met voedselschaarste en toenemende politieke onrust. Dit nadat zijn poging de grondwet aan te passen om zich oneindig verkiesbaar te stellen mislukte. Daarnaast heeft Chávez al vaker spierballentaal gebruikt toen ie vorig jaar zei niet uit te sluiten de Nederlandse Antillen te veroveren en de oliekraan naar de Verenigde Staten dicht te draaien. Beide dreigementen voerde hij niet uit zoals ook het dreigement alle Colombiaanse en Spaanse bedrijven in zijn land te gaan nationaliseren. Hij heeft ook weinig kans want het Colombiaanse leger is 10x zo groot en bijna de gehele Venezolaanse luchtvloot, o.a. F16’s, staat al tijden aan de grond omdat Amerika geen onderdelen meer levert. Maar Uribe schijnt ook geen lieverdje te zijn omdat hij er van wordt beschuldigd ooit banden te hebben onderhouden met rechtse paramilitaire milities en de drugsmaffia. Kortom, de situatie in Colombia is nog lang niet stabiel.

Een van de vele gezellige straatjes in het oude Cartagena

Terwijl bovengenoemd gaande is, voornamelijk aan de grens op zo’n 1500 km afstand van Cartagena, liggen wij met onze boot in Club Nautico op loopafstand van de oude binnenstad en voelen ons hier erg veilig. Het gezellige haventje wordt gerund door een Colombiaanse familie, heeft John, een Brit, als havenmeester en is redelijk betaalbaar (ca. 10 dollar per nacht). Het in- en uitklaren voor Colombia wordt hier uitsluitend gedaan door agents, die voor 60 dollar alle papierrompslomp voor je doen en de “Club Nautico Cartagena Guide for Cruisers”, grotendeels tot stand gekomen in 2001 door mede-cruisers, informeert je over allerlei zaken in en rond Cartagena. En ze weten hier ook van aanpakken want wanneer wij een locale zeilmaker vragen onze buiskap nog een keer door te naaien (het stiksel laat los als gevolg van uv-straling) is het de volgende dag alweer gereed voor nog geen 10 dollar.

Naast het drukke en chaotische verkeer, wat vooral wordt gedomineerd door de vele gele taxi’s en taxibrommers, maakt ook nog steeds paard en wagen hier onderdeel van uit.

Op zondag 9 maart jl. organiseert de marina op de haven een rommelmarkt en verkopen cruisers hier hun “treasures of the bilge”. En terwijl een stel Zweden hun gehele verzameling pilots van de oostkust van Amerika, Midden-Amerika, Cuba en de Bahamas verkoopt hakken wij hier de knoop door en nemen een voor ons belangrijk besluit; we gaan niet! door het Panamakanaal en blijven aan deze kant. In grote lijnen ziet het er dan uit dat we na de San Blas eilanden via Panama omhoog gaan richting Guatamala en via Cuba oversteken naar de oostkust van Amerika richting Canada. Belangrijkste reden is dat het ons minder leuk lijkt om met Sil die lange oversteken te maken in de Pacific en we dan tevens te maken krijgen met een strak reisschema. Tot Nieuw Zeeland is het prachtig en goed te doen maar daarna en dat zou dan al begin 2009 zijn moeten we het hele lange stuk over de Indische Oceaan naar Zuid-Afrika zeilen en dan nog 2 keer de Atlantic oversteken. Al met al lijkt het ons nu met Sil leuker om wat meer te zien en wat minder lange oversteken te maken; uiteindelijk kun je toch niet de hele wereld zien. De beslissing is gevallen en we maken van de gelegenheid gebruik hier een paar pilots van de Pacific te verkopen. In eerste instantie voelt het vreemd en definitief maar nu een kleine week later zijn we aan het idee gewend en hebben we veel zin om richting Amerika te gaan.

Met een kleine aarzeling verkoopt Rolf hier een deel van onze Pacific pilots. Net vijf minuten daarvoor hebben we van een stel Zweden hun gehele collectie zeekaarten en pilots van Midden-Amerika en de oostkust van Amerika overgenomen.

Presentatie van de coastguard en Port Control Cartagena op zondag 9 maart 2008

Diezelfde ochtend organiseert de haven, in samenwerking met de Colombian coastguard “Comando Guardacostas del Caribe” en Port Control Cartagena, een bijeenkomst voor alle cruisers. Doel is zeilers te informeren over de manier waarop beide instanties werken, waar we evt. rekening mee moeten houden en vragen te beantwoorden van cruisers. Wat ons ook hier meteen weer opvalt is de professionele manier van aanpak maar om nou meteen met de hele goegemeente op te komen draven is nou ook wel weer een beetje overdreven. Dit zijn we na een kleine 1,5 jaar Carieb, waar over het algemeen geldt “manana, manana”, niet echt meer gewend.

Sil is in Colombia met zijn blonde koppie een ware attractie

Fruit en groente kopen op de markt

Ook bezoeken we het bekende fort van San Felipe, gebouwd tussen 1536 en 1657 en het belangrijkste verdedigingswerk van Cartagena van de Spanjaarden (foto volgt). Dit fort is over een heuvel heen gebouwd en heeft onderaardse tunnels voor de bevoorrading. Het unieke van dit fort is dat het nooit door een tegenstander is veroverd, ook niet toen de Engelsen in 1741 met 186 schepen met 2.000 kanonnen en 6.000 man de stad aanvielen. Want terwijl het ene na het andere fort door de Engelsen werd ingenomen trokken de Spanjaarden zich terug in het fort van San Felipe. Dit fort kon echter nooit worden ingenomen; ladders waren te kort, er sneuvelden honderden manschappen en vervolgens verloren de Britten er nog meer aan gele koorts, dysenterie en malaria. Uiteindelijk zijn ze met de resterende “vloot” terug gezeild naar Engeland en daarom zeggen de Colombianen “spreken we in Colombia geen Engels maar Spaans”.

Deze auto stond in de straten van Cartagena en was bezig een tour door Zuid Amerika te maken,compleet met zonnepaneel, waarschijnlijk voor een koud biertje o.i.d.

En zo vliegen de twee weken Cartagena voorbij en nemen we de avond voor vertrek, zittend op het prachtige historische plein “Fernando de Madrid” en onder het genot van een heerlijke Colombiaanse pizza afscheid van onze Duitse vrienden Doreen en Matthias. Zij blijven nog een week en hebben een trip gepland naar een hacienda in de Sierra Nevada. Onze reis gaat naar de Rosario Eilanden (Islas de Rosario), een beschermd nationaal park ongeveer 30 mijl ten zuidwesten van Cartagena.

terug naar begin