En welkom voelen we ons zeker want de mensen hier in Colombia zijn stuk voor stuk super vriendelijk, behulpzaam en veilig voelen we ons hier ook.

Locatie: Cartagena
Positie: 10°24.66N, 75°32.945 W
Weersomstandigheden: 30°, NE 6-7

Vanaf Curaçao steken we in een dag met prachtig weer over naar Aruba om van daaruit met een goeie “weatherwindow” oftewel met rustig weer de oversteek van 400 mijl naar Cartagena in Colombia te wagen. De Colombiaanse kust staat bekend om harde wind en een ruige zee, gemiddeld tussen de 25 en 30 knopen (windkracht 6-7) en 3,5 – 4 meter hoge golven en meestal meer en hoger. In deze tijd van het jaar zijn de passaatwinden op zijn sterkst en worden langs de kust opgezweept door de bergen. Dit maakt dat deze oversteek bekend staat als een van de vijf zwaarste passages ter wereld (volgens Jimmy Cornell).

En zo liggen we vervolgens twee weken met zeker gemiddeld 30 knopen achter ons ankertje op Aruba en wachten op dat gaatje in het weer. We zijn nu met onze “marinero peqeuňo” aan boord toch wel wat voorzichtiger en willen zeker geen risico’s nemen.

Sil, “el marinero peqeuňo”

Maar Sil kan het allemaal niet zo veel schelen, die slaapt, drinkt en poept er niet minder om en staat te popelen om weer verder te zeilen; zo te zien bevalt het leven hem aan boord erg goed. Ach ja, met een prachtig uitzicht op zee en een wit strand met palmbomen klagen wij ook niet; uiteindelijk betalen mensen grof geld voor 10 dagen vakantie op Aruba............................ En vervelen doen we ons zeker niet. We zwemmen, lezen, klussen, kijken de nachtfilm op het strand, eten, en spelen monopolie met “unsere Deutsche Nachbarn”, Doreen en Matthias. We hebben als gevolg van de harde wind “strohm ohne ende” dankzij onze windmolen, zodat onze broodbakmachine overuren maakt. Nooit geweten dat dit handige ding ook raad weet met bananencake, dit als gevolg van een overschot aan overrijpe banenen, pizzadeeg en tig andere exotische variëteiten op deeg. Ook het yoghurt maken wordt een ware sport. Omdat we tot nu toe, met uitzondering van Nederland en Curaçao, bijna nergens gewone literpakken lekkere dikke yoghurt kunnen krijgen wordt ook dit experiment een groot succes. Heel simpel: breng 1 liter, bij voorkeur, volle melk tot ca 43-45 graden, voeg twee grote eetlepels yoghurt toe en laat het vervolgens in een soort thermoskan 8 uur staan onder een temperatuur van 40 graden Celcius. In de Carieb is dat niet zo lastig, zet ‘m gewoon overdag in de zon dan zit je altijd goed. Resultaat: echte dikke romige yoghurt, Greek style! Het helpt zeker ook nog door een paar eetlepels melkpoeder toe te voegen aan de gewone melk. Goed, genoeg over eten!

Na dagelijks twee weken lang iedere dag uitgebreid het weer te hebben gecheckt door middel van weerkaartjes en het uitluisteren van weergoeroe’s op de korte golf is daar dan op 21 februari eindelijk onze “window”, vamos! We klaren uit bij Immigration & Customs, ook altijd weer een hele poppenkast; veel papierromslomp, “belangrijke” ambtenaren in indrukwekkende uniformen en vaak lang wachten.

Maar het is het wachten waard want met de wind in de rug blazen we met gemiddeld 7,5 knoop en een redelijke golfhoogte richting de Colombiaanse kust. We passeren begin van de avond het vuurtorentje op Monjes del Sur, een van de eilandjes van Archipielago de los Monjes (4 rotsen) en bereiken de volgende ochtend na 140 mijl Cabo de la Vela. Door de minder goeie weervoorspelling voor de dagen daarna besluiten we in de beschutte baai van Cabo de la Vela een paar dagen te blijven. Het blijkt een goeie keuze want eenmaal voor anker worden we al snel welkom geheten door een Colombiaanse visser, Henrri, die in ruil voor een tshirt en een pet ons van een kilo vis voorziet. Hij is ook degene van wie wij de volgende dag een lift krijgen naar het dorp en ons laat kennismaken met zijn hele familie.

Henrri, een erg vriendelijke Colombiaanse visserman uit Cabo de la Vela. Quantum Sails heeft er weer een “fan” bij.........

Samen met Matthias en Doreen krijgen we van Henrri en twee van zijn kinderen een lift naar het dorp.

Henrri’s familie; in het midden oma met Sil op schoot en moeder van 9 kinderen! en omringd door dochters, kleindochters en kleinzoon.

Wat ons opvalt is dat mensen hier weinig hebben en een relatief arm bestaan leiden. Hun huizen zijn niet meer dan wat riet op een paar houten palen en 1x in de zoveel tijd wordt er vers water gebracht. Toch zijn de mensen hier gastvrij en vriendelijk, ogen de vrouwen charmant en heel verzorgd, en zijn zowel de mannen als vrouwen en kinderen erg geïnteresseerd in onze baby’s. Sil is met zijn lange blonde haren een ware attractie en onder het genot van een glaasje “chichi” (maisdrank) proberen we in ons beste Spaans wat meer te weten te komen over deze familie en het leven hier in Cabo de la Vela, de meest noordelijke punt van Zuid-Amerika.

Dit doet me denken aan mijn eigen jeugd; samen met mijn zus Jannette lekker kliederen met water en zand in potten en pannen.

Twee nichtjes van Henrri

Maar ook in deze “middle of nowhere” kun je telefoonkaarten kopen........

De hoofdweg in het centrum van Cabo de la Vela. Cabo de la Vela (een soort Noordkaap) oogt deze dag verlaten en troosteloos maar schijnt in het hoofdseizoen druk bezocht te worden door veelal Colombiaanse toeristen onderweg naar het meest noordelijke puntje van Zuid Amerika

Twee dagen later nemen we afscheid van Henrri en op zijn verzoek schrijft Rolf een aanbevelingsbrief voorzien van onze scheepsstempel. We zetten koers naar Cartagena maar besluiten de volgende ochtend bij zonsopgang Five Bays te passeren en het baaitje bij Taganga tegenover St. Martha in te duiken. Het lijkt hier wel Noorwegen met zijn prachtige fjorden; de temperatuur doet echter al snel anders vermoeden. Ja, de Colombiaanse kust is mooi en indrukwekkend en de laatste vijf jaar sterk in opkomst bij cruisers. Dit komt mede doordat de Colombian Coast Guard hier erg actief is en zeilers altijd graag ter wille is. Wij krijgen dan ook twee keer bezoek van deze snelle mannen in hun nog snellere boten, die ons welkom heten en onze gegevens noteren. Voor ons gevoel zitten de mannen verlegen om een praatje want wanneer we de volgende dag voor anker gaan bij Punta Hermosa hangen ze bijna een half uur aan de reling en is Sil onderwerp van het gesprek.

Met zonsopkomst zeilen we de baai van Taganga binnen en doet het ons hier sterk denken aan de fjordenkust van Noorwegen.

Het plaatsje Taganga bekend onder backpackers, die vanuit hier het nabijgelegen natuurpark bezoeken.

Vanuit Taganga besluiten we de resterende 120 mijl naar Cartagena in twee dagtripjes te verdelen en zetten met een windje 5/6 op de kont koers naar Punta Hermosa. Ja en dat brengt mij dan al snel op het onderwerp toilet............................. Deze had het ondeweg begeven zodat Rolf ’s middags eenmaal voor anker weer een “leuk” klusje had. En “leuk” was het zeker, om het kort te houden: “de shower of shit”. De rest mag je helemaal zelf invullen. Ja en toen we dachten of eigenlijk Rolf klaar te zijn werden we ingezet om de Vela Bianca een sleep te geven, dit als gevolg van een groot visnet in hun schroef.

De Rajac doet hier dienst als sleepboot door de Vela Bianca van Doreen en Matthias op sleeptouw te nemen in de baai van Punta Hermosa, een in de weekeinden druk bezochte baai van mensen uit Blanquilla en omgeving.

De uitstroom van de River Magdalena hier op 8 mijl afstand van de monding van de rivier. Je ziet een duidelijke scheidslijn tussen het vies mufstinkende grijze zoete rivierwater en het blauwe zoute zeewater

Gelukkig blijkt aan boord van de Vela Bianca de motor en schroef nog te werken en zetten we de volgende ochtend om 6 uur koers naar Cartagena, nog 60 mijl.

Met zonsopkomst zeilen we samen met de Vela Bianca, hier links op de foto, vanuit Punta Hermosa richting Cartagena.

Het is prachtig zeilen en wanneer de wind ’s middags toeneemt tot windkracht 6-7 schieten we met gemiddeld bijna 8 knopen door het water. Of het met onze snelheid te maken heeft is mij niet bekend maar het is wel toevallig dat we bijna 1,5 uur een school spelende dolfijnen voor de boeg hebben. Het blijft een schitterend gezicht, zeker wanneer ook de kleintjes zich willen meten aan hun ouders en nog een beetje onwennig over onze boeggolf heenspringen.

Een indrukwekkend schouwspel naast de boot; vier dolfijnen op een rij klaar om weer over onze boeggolf heen te springen.

Ondanks de toenemende wind en vrij hoge golven blijft het met twee reven in het grootzeil en een half uitgerolde uitgeboomde genua machtig mooi zeilen en wanneer we ’s middags om circa 14.00 uur de smalle en ondiepe ingang van Boca Grande passeren en aanleggen aan de steigers van Club Nautico in Cartagena zijn we best een beetje moe maar heel voldaan. De komende 2/3 weken blijven we hier lekker liggen en nemen de tijd deze prachtige oude Spaanse koloniale stad te bezichtigen, wordt vervolgd!

terug naar begin