De heerlijk “gebakken” cheesecake met een lekker bakkie hebben we achter de kiezen,

onze outfit is oranje gekleurd en we zijn onderweg naar een sportscafe waar we Nederland-Rusland gaan kijken. Rolf is vandaag 40 geworden, hiep, hiep, hoera, het is een mooie zonnige dag en alles “lijkt” mee te zitten……………………………………

Locatie: Titusville – Florida, USA
Positie: 26°50.35N, 80°03.31 W
Weersomstandigheden: 31°, onweer, luchtvochtigheid 64 %
Logstand: 10397 mijl

21 juni 2008, Rolf 40! Van harte gefeliciteerd!!!!!!

Dachten we, want binnen een half uur trekt de lucht om ons heen volledig dicht, breekt het onweer los, trekt de wind aan tot zeker 40 knopen en varen we in de dinghy snel maar weer terug naar onze boot, die voor anker ligt. Met dit weer lijkt het ons niet verstandig van boord te gaan en zoeken we onze heil voor de wereldomroep, die gelukkig Nederland-Rusland live uitzendt. Terwijl de regen met bakken uit de hemel valt en het om ons heen flink te keer gaat nemen we nog maar een stukje cheesecake, drinken een biertje op Rolf en gaan er voor zitten. De score is bekend............................
Wanneer aan het einde van de middag het weer is opgeknapt zoeken we op de kant een leuk eetcafeetje; dit om deze dag nog enigzins tot een leuk en lekker einde te brengen. Helaas, de pizzeria blijkt een afhaaltent te zijn en de rest van de “restaurants” valt onder de categorie “fastfood”, zodat we belanden bij het “sfeervolle” Burgerking. Deze dag gaan we zeker nog een keer dunnetjes over doen maar dan anders. Rolf, In ieder geval nog van harte gefeliciteerd en op de komende 40 jaar!

Dan maar aan boord de westrijd volgen: 1-1. Ondanks het onweer en de locatie zijn we nu nog in opperbeste stemming…………

Vanuit Cuba zijn we begin juni overgestoken naar Key West in Florida, slechts 90 mijl. Het verschil tussen beide landen doet echter anders vermoeden. Wat een contrast! Aangekomen in Key West hebben we beide dan ook flink last van een cultuurshock en kunnen maar moeilijk wennen aan alle “rijkdom” in de USA. Geen nee te koop, alles blinkt, is groot en reclames op de radio gaan over plastische chirurgie als kadootje voor het behalen van je middelbare schooldiploma of om er zeker 10 jaar jonger uit te zien en pillen om meer hersencellen te krijgen?! Maar alles went en onder het mom “moet je meegemaakt hebben” gaan wij er open in. Het inklaren bezorgt ons nog wel wat “klotsende oksels” (de V.S. heeft een handelsembargo met Cuba) en met samengeknepen billen verlaten wij met alle benodigde stempels in ons paspoort het zwaar bewaakte kantoor van immigratie en douane,
pfffff.

De bekende Sloppy Joe's Bar aan Duval Street in hartje Key West

In het leuke en toeristische Key West vermaken we ons verder prima, ontdekken Duval Street (met al zijn winkeltjes, restaurantjes en cafeetjes de bekendste straat van Key West) en maken de zonsondergang mee op de bekende “sunsetboulevard”, waar straatartiesten voor de toeristen tijdens zonsondergang hun kunstjes laten zien. Wanneer we voor een biertje bijna 6 dollar mogen afrekenen maken wij de rest van de sunsets in Key West maar “gewoon” weer mee aan boord, er zijn mindere plekken.

Onze eigen “sunset” aan boord op de ankerplek in Key West

Totdat het op een van deze mooie dagen flink gaat onweren en wij het anker van onze boot maar ook die van de buurman flink zien krabben en wij houen en keren hebben onze buurman, die niet aan boord is, te ontwijken. Door de flinke getijdestroom en harde wind lijken de lichtere boten aan hun anker te gaan surfen en de zwaardere jachten, zoals wij, in te halen. Gelukkig duren deze buien bijna nooit lang en nog geen 1,5 uur later, wanneer wij opnieuw hebben geankerd, is de rust op de ankerplek wedergekeerd. Een Amerikaan weet ons later te vertellen dat Florida een van de gebieden is waar wereldwijd het meeste onweer voorkomt. Een “leuk” vooruitzicht voor de komende weken...............

Het is de bedoeling dat we vanuit Key West langs de oostkust van Amerika omhoog zeilen richting Canada, deels via de Intra Coastal Waterway (ICW), deels over open zee. De Inter Coastal Waterway, ruim 1140 landmijlen lang, is een grotendeels natuurlijke beschutte waterweg, die officieel vanuit de Annisquam River in Massachusetts, noord van Boston tot aan Brownsville in Texas “parallel” loopt aan open zee. De ICW telt 130 bruggen waarvan 45 vaste bruggen, die over het algemeen 65 voet hoog zijn. Onze mast is ca. 60 voet dus moet dat op een misschien soms pingelende antenne na geen problemen geven. Qua diepgang zullen we hier en daar wel eens de grond raken, grotendeels als gevolg van het niet op diepte houden van de waterweg. Het schijnt dat er jaarlijks ca. 30 miljoen dollar nodig is om de waterweg te onderhouden, dit terwijl de Bush regering voor 2009 de begroting weer naar beneden heeft bijgesteld en er slechts 2 miljoen dollar is gebudgetteerd. Oorlog voeren in Irak en Afganistan is blijkbaar veel belangrijker.

Wij dachten dat we in Nederland veel (verkeers)borden hebben; Amerika spant hierin de kroon, met name als het gaat om wat je niet mag. Je zou zeggen dat logisch nadenken hier niet meer bestaat.......................

In Key West ontmoeten we ook Kurt & Nadine met hun twee meiden Lisa en Jana en de hond Henna van de Crystal. Zij zijn vier jaar geleden met hun zeilboot uit Amerika vertrokken om nu na vier jaar Carieb terug te gaan en na de zomer hun “oude” leventje weer op te pakken. Samen met de Crystal en de Maverick, de boot van de ouders van Kurt, die vorig jaar vanuit San Fransisco zijn vertrokken, vertrekken we een week later naar het ca. 120 mijl noordelijker gelegen Miami, de stad van CSI en Miami Vice.

Vertrek vanuit Key West samen met de Cristal

Onderweg naar Miami, de avond valt en de lucht is rood; krijgen we onweer?

Na ca. 120 mijl motorsailen varen we de Gouvernment Cut van Miami binnen. Geen wind maar wel de golfstroom mee, waardoor we zeker een gemiddelde van 7 knopen hebben gemaakt. De golfstroom is een warme “plons water”, die met zo'n 2-3 knoop vanuit de Caribische zee om Florida omhoog gaat. Het onweer weet ons gelukkig dit keer niet te vinden, boven land dondert en flitst het echter behoorlijk. Door het vele licht van Miami kun je 's nachts al niet meer om de stad heen', 's ochtends is het de indrukwekkende skyline (meningen verschillen), die al op zeker 30 mijl afstand zichtbaar is.

De prinsessen van de Cristal: Lisa en Jana samen met Sil aan boord van de Cristal voor anker in Miami Beach

Na een paar mijl varen, waarbij we de cruiseship terminal passeren en een paar woonwijken met huizen als kastelen droppen we ons anker midden tussen de flatgebouwen en voor het Flagler Memorial in Miami Beach. Vooral 's avonds, wanneer alle lichten in de stad aan gaan, voelt het toch wel bijzonder om met je eigen bootje midden in Miami te liggen.

We blijven een paar dagen in Miami liggen, verkennen de stad van “zien en gezien worden“, mooie mensen, snelle auto's en boten en kijken naar de voetbalwedstrijd Nederland-Italië in een Duitse! Bierstube. Een mooie wedstrijd, echter Sil doen we hier geen plezier want bij ieder doelpunt begint ie hard te huilen. Misschien ook maar beter, hoeven we straks niet ieder weekend langs het voetbalveld te staan kleumen en kunnen we gewoon lekker gaan zeilen...........

Samen met de Crystal lekker koffiedrinken in een “Frans” cafeetje, terwijl de dames “ijverig” hun huiswerk doen, de mannen met “belangrijke” zaken bezig zijn en Nadine en ik onder het genot van een heerlijke Cappucino lekker leuten.

De 20 mijl naar Fort Lauderdale doen we vervolgens weer motorsailend buitenom. De wind houdt geen rekening met onze zeilplannen en draait halverwege precies naar de richting waar wij naar toe willen. In de “rich & shameless” Fort Lauderdale wacht ons de volgende cultuurshock, het is weekend! Met zeker 35 mph (ca. 56 km p/u) vliegen de gepimpte powerboats met dito vrouwen ons om de oren en trekken zich niets aan van die paar zeilboten, die hier duidelijk in de minderheid zijn. Tussen de “million dollar” huizen door manoeuvreren we ons door nauwelijks 2 meter water (onze diepgang is ca. 1.90 m) naar Lake Sylvia, de kom van de oude haven in Enkhuizen is er groot bij, en parkeren ons voertuig bij de miljonairen achter in de tuin. Half Fort Lauderdale heeft deze zaterdag dit plan en bindt zonder pardon ook nog maar even de waterski's onder en wij elkaar vragend aankijken, “hier”? Terwijl het op de ICW verboden is hard te varen (houdt niemand zich aan), mag men hier zo hard als men kan, het is toch een “Lake”? Gelukkig mogen we maar 24 uur blijven liggen en varen de volgende dag aan het einde van de dag naar Lake Lettuce, vergelijkbaar met Lake Sylvia, maar met 1 groot verschil, het is maandag! En betekent dat de Amerikanen hun benzinegeld weer moeten verdienen.

Alles beter dan een kartonnen doos................................

Geen ongewoon plaatje in Fort Lauderdale langs de Intra Coastal Waterway, ook de jachten zijn als kastelen, “groot, groter, grootst”!

Na Lake Lettuce gaan we via Lake Worth in West Palm Beach (prima ankerstek) buitenom naar Fort Pierce. Verkeerde beslissing, want halverwege krijgen we van een onweersbui de volle lading over; een dikke 50 knopen wind en een paar blikseminslagen vlak bij de boot. In Fort Pierce aangekomen vullen we de volgende dag de dieseltanks weer aan voor slechts 4,45 USD per gallon (ca. 0,78 eurocent), nog steeds een nette prijs vergeleken met Nederland, maar voor Amerikanen waanzinnig duur (in 2000 was de diesel hier ca. 1,25 USD per gallon).

Via de Intra Coastel Waterway naar Titusville. Al vanaf Fort Lauderdale zien we borden met Manatee zone. De beschermde manatee, een zoogdier, is een soort grazende zeekoe die in de wateren van Florida voorkomt. In Titusville liggen ze “gewoon” te zonnen in de jachthaven en onderweg vaar ik bijna tegen twee gezellig doende manatees op. Prachtige dieren met een hoge aaibaarheidsfactor. Doordat weinig powerboats zich aan de snelheidslimieten houden worden er regelmatig manatees overvaren, dit geldt ook voor de vele dolfijnen die in de wateren van de ICW leven.

You know what........”I'm happy”!
Een volwassen manatee weegt gemiddeld 500 kg, is 3 meter lang en kan ca. 70 jaar oud worden. De draagtijd van een manatee is 1 jaar, bij de geboorte weegt een baby manatee ca. 30 kg en is ongeveer 1.20 m lang. De moeder manatee voedt de baby tot bijna een jaar en ze blijven bijelkaar tot zeker twee jaar. Een volwassen manatee eet meer dan 100 pond groenvoer per dag en beweegt zich voort met een gemiddelde van 3-5 mijl per uur.

Na Fort Pierce varen we via Dragon Point over de ICW naar Titusville, zo'n 13 mijl vanaf Cape Caneveral. We zien al van mijlenver het NASA gebouw en de lanceerinrichting voor de space shuttle en overwegen een bezoek aan het Kennedy Space Center. Echter rijdt er in Titusville geen enkele bus naar Cape Caneveral en zijn we aangewezen op een taxi of huurauto. Wetende dat een entree voor Cape Caneveral 55 USD kost p.p. + daarbij de auto, laten we het maar bij het uitzicht wat we hebben. In Titusville hebben we een mooie ankerstek en in de marina mogen we gratis onze dinghy parkeren en ons afval dumpen; we zijn benieuwd naar het stadje en vragen een local naar het gezellige winkelcentrum. Hij kijkt ons daarop vragend aan; de volgende dag na het voetbaldebacle weten we ook wel waarom. Misschien was de “Save a lot” supermarkt (een soort Aldi), op de ankerplek na, wel het beste wat Titusville ons te bieden had................Morgen vertrekken we via Daytona naar St. Augustine, de oudste (Europese) nederzetting in Amerika.

terug naar begin