Bon voyage! - 9 juli 2008

“Little Alligator River; wat is nu klein, de alligator of de rivier? We zijn er nog niet uit en laten hier het zwemmen voorlopig maar even voor wat het is………………….”

Bon voyage! – 9 juli 2008                         
Locatie: Little Alligator River – North Carolina, USA   
Positie: 35°56.122N, 76°01.408 W
Weersomstandigheden: 30°, bewolkt, kans op zware onweersbuien en regen,
Logstand: 11025 mijl

Via de Intra Coastel Waterway vervolgen we vanuit Titusville onze reis naar het Noorden en gaan begin van de avond voor anker bij het 45 mijl verder gelegen Daytona Beach, bekend om zijn Daytona International Speedway, decor in de film Days of thunder met Tom Cruise en Nicole Kidman.


Ohoho........... ,we zijn de brug/mast vergeten. Bovenstaande foto is naar aanleiding van een misverstand tussen de bruggewipper en de schipper met wel een heel lullig knikje als gevolg...............................Een mooi klusje voor de mannen van Molenaar!

St. Augustine, de oudste continu bewoonde Europese nederzetting in Amerika en gesticht in 1565, is de volgende dag na ruim 65 mijl toeren over de soms qua natuur prachtige maar hier en daar ook vrij saaie ICW aan de beurt. Het stadje is leuk maar doet ons wel gelijk denken aan het toeristische Volendam. In St. George Street, het hart van de oude stad, is iedere winkel omgetoverd tot een souvenirshop en verdringen de toeristen zich bij een van de bekendste monumenten van de stad; het “Oldest Wooden Schoolhouse” uit de 18e eeuw.

Zelf hebben we een beetje andere gedachten bij de plek; zo is het onmogelijk om met de bijboot ergens aan wal te komen zonder geconfronteerd te worden met de gastvrije borden “no trespassing”. De enige plek is de jachthaven, echter die rekent voor het dinghydock “slechts” 10 dollar per dag, zodat we de daarop volgende dagen wat creatiever te werk gaan. Later horen we dat de gemeente hier probeert om alle “liveaboards”, localen die aan boord wonen, op deze manier te ontmoedigen. Zo is men ook van plan de ankerplek vol te gooien met moorings, waar je voor ongeveer 20 dollar per nacht je boot aan vast mag knopen.


De tijdelijke “Two lions bridge” in St. Augustine. Om de oude brug te restaureren heeft men een tijdelijke hefbrug naast de oude brug geplaatst.


De bemanning van de Crystal (v.l.n.r. Lisa, Nadine, Kurt en Jana) en de Maverick bij ons aan boord op de ankerplek in St. Augustine.

Om boodschappen te doen moeten we zoals bijna in heel Amerika buiten de stad zijn en wanneer we lopend aan een paar voorbij rijdende auto's de weg proberen te vragen rijdt men snel door. Zien we er met kinderwagen en baby dan echt uit als een paar terroristen?! Leve “homeland security”! De vierde auto die uiteindelijk wel stopt en ons de weg wijst blijken Nederlanders te zijn......... Wat ons ook hier weer opvalt is het enorme aantal woningen wat te koop staat. Door de hoge hypotheekrente, deels als gevolg van een slecht draaiende economie, kunnen veel mensen hun hoge hypotheeklasten niet meer betalen, maar dan nog wel blijven roepen: Win the war! Victory in Iraq.............


Ongelooflijk dat mensen dit soort borden in hun tuin plaatsen. Alsof oorlog iets is om trots op te zijn.


Tijdens de oversteek van St. Augustine naar Charleston krijgen we een indrukwekkende rolwolk over. Gelukkig blijft ons het zware onweer bespaard.

Omdat we na een paar honderd mijl motoren over de Intra Coastel Waterway wel weer zin hebben in een lekker stukje zeilen doen we de 200 mijls lange oversteek naar Charleston buitenom. Maar lekker zeilen is er in het begin niet bij; geen wind en na een paar uur motoren krijgen we een monster van een rolwolk over. Het onweer blijft gelukkig uit en een uurtje later tuffen we weer vrolijk verder. Aan het begin van de avond trekt de wind aan tot gemiddeld 25 knopen en de hele nacht en volgende dag is het eindelijk mooi zeilen, vinden wij. De bemanning van de Maverick en de Cristal denken er anders over en ervaren de reis als “trip from hell”.


In Charleston, de hoofdstad van South Carolina, vinden we tegenover de marina een mooie ankerstek, een gratis dinghydock, een stad vrijwel zonder hoogbouw, met prachtige oude koloniale gebouwen en die de sfeer uitademt van het echte zuiden.


In Charleston samen op pad met de Maverick en de Crystal

We zwerven wat door de binnenstad en passeren toevallig de Charleston Fire Department, waar Rolf voor de verandering een praatje aanknoopt met een van de brandweermannen. De hele kazerne glimt als een vernikkelde keutel en de laarzen met broeken staan klaar om uit te rukken. Wanneer we op het raam van de brandweerwagen de namen lezen van 9 brandweermannen en diezelfde brandweerman ons het verhaal vertelt van de grote brand in een meubelzaak, waarbij vorig jaar op 18 juni 9 van zijn collega's zijn omgekomen zijn we stil en vol ongeloof.


Speciaal voor onze vriend Koen Maronier, die als vrijwilliger bij de brandweer in Lemmer zit


“All gave some, some gave all, Charleston 9, 6-18-07”.

Op het meest rechter raam staan de namen van de 9 brandweermannen, die tijdens de grote brand vorig jaar op 18 juni in Charleston zijn omgekomen. Links onder op de foto de laarzen met broeken, klaar voor een uitruk. Helemaal links op de foto is nog net de bekende paal te zien waarlangs de mannen altijd naar beneden roetsen.

Een dag later zetten we buitenom koers naar Beaufort in North Carolina, weer zo'n 200 mijl zeilen. Maar helaas, de wind laat het deze keer tot 20 mijl voor de kust van Beaufort echt afweten en mag de lawaaifok weer grotendeels z'n werk doen. Tegen het einde van de middag trekt de wind gelukkig aan en met zo'n 6 knopen lopen we tegen de schemering van de avond rond 21.00 uur de ingang naar de haven van Beaufort binnen. Op dat zelfde moment besluiten honderden Amerikanen met hun snelle powerbootjes door het vrij nauwe geultje naar buiten te gaan, dit om het vuurwerk van de “4th of July” te zien. Regels gelden deze feestdag niet want alles scheurt ons aan de verkeerde kant van het vaarwater voorbij. Uiteindelijk lukt het ons op de overvolle en inmiddels donkere ankerplek een gaatje te vinden en na 1 mislukte poging liggen we, pffffff. Terwijl wij genieten van ons aankomstbiertje is het op de wal feest en blijken we eersteklas te liggen, dit wanneer een locale zanger op een van de gezellige terrasjes langs het water en tegenover onze boot aardig zijn best doet. Proost op een goeie aankomst!


"Amerikaanse historie” (not)


Sil, hier 7,5 maand, wordt met de dag drukker en beweeglijker en zit geen seconde stil; hoe gekker het gaat, hoe mooier.

We blijven twee dagen in Beaufort liggen en weten ons in dit gezellige vakantieplaatsje weer prima te vermaken. Toch maken we ons ook zorgen, reden: Bertha. Al een tijdje houden we de weerkaartjes nauwlettend in de gaten en wat een week geleden nog een tropische depressie was is nu op de Atlantische Oceaan in een razendsnel tempo uitgegroeid tot een hurricane en koerst op dit moment recht op North Carolina af. We kunnen op dit moment niets anders doen dan 2x daags de weerkaartjes via Internet of de kortegolf ophalen, zorgen dat we de komende week verder naar het Noorden varen en daar in geval van een beschutte plek vinden.


“Pirates of the ICW...........”

Met de Maverick en de Crystal vervolgen we samen via de Intra Coastal (buitenom via het beruchte Cape Hatteres is qua afstand bijna 2x zo lang) onze trip naar Bellhaven en richting Chesepeake. Voor de Maverick nog een spannend gebeuren want 1 van de vaste bruggen in dit traject heeft een hoogte van 64 voet, dit terwijl alle andere vaste bruggen op deze route 65 voet zijn en de Maverick een masthoogte heeft van 64.8 voet. De Maverick hoopt met wat tijverschil dit net te kunnen halen, helaas. De volgende dag blijft zijn mast voor de brug op zo'n 10 cm steken. We proberen nog de krenktruc (wij leggen onze boot met een paar dikke fenders naast de Maverick en proberen met 2 vallen uit zijn mast de boot scheef te trekken, waardoor het misschien wel pas), maar de 10 cm is te veel, dit gaat helaas niet lukken. Wij besluiten onze reis te vervolgen en horen de volgende dat de Maverick helaas terug gaat naar Beaufort om via Cape Hatteras alsnog buitenom naar Chesepeake te varen.


Op bijna iedere paal in de vaargeul van de ICW is een nest met jonge roofvogels te vinden, echt leuk om te zien

“Bonjour, ça va? Bon voyage!”  Sinds we in Amerika zijn worden we regelmatig aangesproken door Amerikanen die ons in hun beste Frans te woord willen staan. We wijzen  dan naar onze vlag en leggen beleeft en vriendelijk uit dat dit de Nederlandse vlag is.
Terwijl we onderweg zijn naar de ankerplek op de Little Alligator River roept een Amerikaan ons via de marifoon op en steekt een heel verhaal af in zijn beste Frans, waarna wij antwoorden “We don't understand jack shit off what you're saying but it sounds French and we're from Holland”, waarna het hilarische antwoord komt “verdomme meneer, I'am sorry I should have known”.