From which country you are, because we don’t know the flag you’re flying?"

Locatie: Annapolis – Chesapeake, Maryland / USA
Positie: 38°58.193N, 76°29.964 W, Spa Creek
Weersomstandigheden: 29°, zonnig , NW 3-4
Logstand: 11270 mijl

Onze afgelegde route in de USA vanaf 1 juni in Key West tot heden in Annapolis

"From which country you are, because we don’t know the flag you’re flying?"

Sinds we in Amerika zijn worden we regelmatig voor Fransen aangezien en om dat te voorkomen hebben we sinds twee weken de Friese vlag gehesen. Dit geeft nog meer verwarring maar is natuurlijk veel leuker om uit te leggen.

We zijn sinds een kleine week in het gezellige zeiloord Annapolis, liggend tussen Washington DC en Baltimore en tevens de hoofstad van de staat Maryland. Annapolis is naast Newport hét zeilerscentrum van de oostkust van Amerika en dat is aan de voorbij zeilende J-boats en ander snel “speelgoed” goed te merken. Het lukt ons dan ook maar niet het anker op te halen en weer verder noordwaarts te gaan; iedere dag is er wel weer een reden om nog een dagje langer in dit zeilersvriendelijke oord te blijven en voor ons als echte Nederlanders is het hier goed toeven. Zo heeft iedere weg die eindigt bij het water een gratis dinghydock, mogen we gratis de fietsen gebruiken van de haven, is de shuttlebus naar de supermarkt “for free”, mogen we gratis water tanken en is een bezoekje aan de bekende US Naval Academy, waar de “midshipmen” (officieren in opleiding) klaargestoomd worden het land op en overzee te verdedigen, ook gratis. Daarnaast hebben we een goed beschutte ankerstek, is er een draadloos internet, op loopafstand het zwembad en liggen we tegenover het park, alle reden voor mij het hardlopen weer op te pakken.

Onze eigen “midshipman” Sil! ”He has got eyes like he´s haunting for trouble”, aldus de lokale slager

We mogen “for free” de fietsen van de haven gebruiken, reden om ook gelijk onze nieuwe rugzak voor Sil uit te testen

Maar ook hier merken we weer dat het land vergeven is van de regeltjes. Het toppunt is wel het zwembad, waar Rolf binnen 5 minuten al 2 waarschuwingen aan z’n kont heeft. Nu kan ik me dat nog wel voorstellen, maar wanneer we samen met Sil gaan zwemmen en wij van de badmeester binnen 2 minuten ook 2 waarschuwingen hebben (ik heb nog nooit zoveel “do not this, do not that, you’re not allowed to........ “ gehoord) pakken we ons boeltje maar bijelkaar en vertrekken richting boot. Terwijl we het zwembad verlaten ontdek ik op de muur het bord met de 10! Geboden; “welcome to the land of free”........................?! Het heeft alles te maken met de hele “sewcultuur” oftewel “you can sew just about anyone for just about anything” en heeft men voor ieder “risico” een regel bedacht. Maar Annapolis is leuk, gezellig en gastvrij en alle “do not this & do not that” nemen we maar voor lief.

Ook de plaatsen waar we de afgelopen 2 weken zijn geweest waren zeker de moeite waard. In Norfolk, waar de grootste Amerikaanse marinehaven is gevestigd, bezoeken we het Naval Museum en het battleship Wisconsin.

Battleship Wisconsin (BB-64) , in de vaart genomen op 16 april 1944, heeft een lengte van 280 meter, is 34 meter breed en heeft een diepgang van 11,5 meter. De Wisconsin is na “Operation Desert Storm” in 1991 voor de 3e keer uit de vloot genomen maar blijft voorlopig in de “mottenballenvloot” in geval van “national emergency”.

In het plaatsje Portsmouth, gelegen tegenover Norfolk, vinden we dankzij “Skipper Bob” tegenover de ferry weer een gratis free dock. “Skipper Bob” is een eenvoudige maar zeer handige pilot, waar veel ankerplekken, free dock’s en andere budgettaire interessante plekken in staan beschreven. In Portsmouth ontmoeten we ook weer Pete en Lucia met hun gele Fair Grace, een Engels/Italiaans stel, die 2 jaar geleden op de ankerplek in Alvor in Portugal onze buren waren. Onder het genot van rode wijn en gereanimeerde lasagne hebben we aan gespreksstof geen gebrek en is het zo maar weer laat of eigenlijk vroeg. Want nog geen paar uur later is het Sil, die zich niets aantrekt van een avondje gezellig doorzakken en op nietverstane wijze ons ritme van de dag weer bepaalt.

Voor ons voorlopig de laatste twee bruggen in de Intra Coastal Waterway,hier onderweg vanuit Great Bridge naar Norfolk (achtergrond)

Na Norfolk verruilen we “the ditch” (Amerikanen noemen de ICW “the ditch” oftewel de sloot) voor de Chesapeake Bay en zetten koers naar het 40 mijl verder gelegen Deltaville. De Chesapeake Bay, een schitterend zeil- en natuurgebied in de staat Maryland, is over de volle lengte ongeveer 300 km lang en telt zoveel mooie ankerplekjes dat je wel jaren rond kan varen zonder ooit op dezelfde plek te liggen. Dat is ook te danken aan de meer dan 150 rivieren en kreekjes met namen als Rappahannock, Susquehanna en Potomac River, die allemaal uitmonden in de Chesapeake Bay. Op het smalste punt bij Annapolis is de baai 6,5 km breed; op het breedste stuk is hij 50 km breed. Puntje van kritiek is wel de wind die het tijdens ons verblijf helaas grotendeels laat afweten; 5 knopen recht van achteren, waardoor we helaas veel moeten motoren.

In Deltaville is het ouderwets gezellig, wanneer we de bemanning van de Crystal weer ontmoeten aan het “free dock”, die we op verzoek van de plaatselijke sherrif “Roscoe P. Coltrane”, na 1 nacht weer moeten inruilen voor een wel zo mooie ankerstek. En ook hier in Deltaville is de ankergrond weer iets te goed en hebben we iedere dag wel weer een “belangrijke” reden om nog een dagje langer te blijven liggen; lekker wandelen met Sil, gezamenlijke cruisers bbq op de haven, homemade icecream eten in Urbanna en gewoon gezellig samen met de Crystal een bakkie drinken.

Onderweg naar de “homemade” icecream in Urbanna............

Na al die gezelligheid verruilen we een paar dagen later de ankerplek voor een plekje aan de privé-steiger van Spud en Joanne in Reedville, een aardig plaatsje op zo’n 45 mijl ten noorden van Deltaville. Op onze vraag waar wij een landingsplek kunnen vinden voor de dinghy krijgen wij al gelijk het antwoord, “please, moor up your boat on our dock”. Nog geen 15 minuten later ligt Sil al in hun zwembad, maken we kennis met de 7 maanden oude golden retriever pup Cooper en genieten we van alweer een mooie stek. Wel handig zo’n blonde witkop aan boord.........!

Aan de privé-steiger van Spud en Joanne in Reedville, achter onze gele rubber (midden van de foto).

Maar we willen verder en de volgende ochtend zetten we koers naar het 50 mijl verder gelegen Solomons Island, onder (wedstrijd) zeilers een bekende plek. We worden op onze wenken bediend en terwijl de een na de andere snelle Mumm, Farr en J-boat de haven binnenzeilt begint het bij ons ook wel weer een beetje te kriebelen en zie ik Rolf alweer driftig allerlei zeilboekjes openslaan. Solomons is zeker voor zeilers een aanrader maar Annapolis, waar we een dag later aankomen, een must!

In Annapolis bezoeken we ook de US Naval Academy, bekend als “the Yard” en opgericht door George Bancroft in 1845. Wanneer we over het 112 hectare grote terrein van de Academy lopen wanen we ons tussen alle indrukwekkende gebouwen en het mooi aangelegde park eerder in een museum dan op een campus. Her en der wandelen de midshipmen in hun strakke witte zomeruniformen over de paden van het park en iedere dag rond 12 uur verzamelen ze zich voor de ”noon meal formation”, waar ze zich allemaal keurig opstellen voor Bancroft Hall om binnen in de enorme hal hun lunch te krijgen. Wat een gedoe voor alleen een broodje........ De Memorial Hall, is de meest ”heilige” plek van de Academy; hier worden ”oud studenten”, die omgekomen zijn in actie, geëerd.

Memorial Hall, ”Don´t give up the ship”

Sil inspecteert de vloer van de Memorial Hall, dezelfde Hall waar vorig jaar de vredesconferentie werd gehouden tussen Amerika en het Midden Oosten.

Eekhoorns spotten op het heilige gras van de US Naval Academy

En we spotten nog meer ”dieren”, wanneer we de volgende dag door de Crystal worden opgepikt voor een gezellig! middagje Zoo in Washington DC. Erg leuk en inderdaad om Kurt zijn woorden te gebruiken ”lekker gezellig”!, Toch zien we de dieren liever in het wild voorzover dat nog mogelijk is. We blijven overnachten in het Hilton, jawel het mag wat kosten. Voor slechts 45 dollar, ca. € 30,00, slapen we chique de friemel op ons kingsize bed met alles erop en eraan in het Hilton! Kurt heeft dit aardige hotelletje geboekt via www.priceline.com, een site waar je kunt bieden op hotels, vluchten en huurauto´s.

'Grrrr'

Ook deze “bedreigde” diersoort “homo giganticus” is één van de attracties in de Zoo.......

De volgende dag is het over met de pret, nemen we voor de zoveelste keer afscheid van de Crystal en zetten koers naar Chesapeake City aan de ingang van het Chesapeake & Delaware Canal. Op naar New York!

terug naar begin