“Winter in America” - 31 januari 2009

Locatie: New Smyrna Beach / Daytona Beach, Florida - USA
Positie: 29°01.541' N, 80°55.166' W
Weersomstandigheden: 5°C, NW 5-6, zonnig
Logstand: 13478 mijl

“The Harbours misty in the morning love, oh how I miss December......
The friendship any opens up to kiss  the salty air..................
Winter in America is cold, and I just keep growing older...............” Winter In America- Rene Froger

 

En terwijl het langzaam licht wordt gooien wij de vastgevroren trossen los, wringen ons door het smalle en ondiepe geultje van Deltaville en varen zuidwaarts, op naar de warmte!  Ons afscheid van Deltaville half januari krijgt nog een Nederlands tintje, wanneer Edward en Ingrid Peake, zij is Nederlandse maar woont bijna haar hele leven in Amerika, op een van de laatste avonden ons samen met het  Zuid-Afrikaanse stel Jonathan en Anne uitnodigen voor een diner bij hun thuis. Edward en Ingrid bedankt voor de gezellige avond en het heerlijke eten en tot ziens!

Ondanks de kou en tegenwind geeft het weer een goed gevoel onderweg te zijn en met warme chocolademelk en uit Nederland meegesmokkelde stroopwafels komen wij de eerste dag op de Chesapeake Bay, waar gek genoeg geen boot te bekennen is, wel door. De eerste nacht is het “free dock” met dito internet in Portsmouth, gelegen tegenover Norfolk, voor ons; we moeten uiteindelijk ons leventje van afgelopen maanden op en aan de wal wel weer een beetje fatsoenlijk afbouwen.

Vanuit Norfolk verruilen we, vanwege de slechte weer- en windvoorspellingen, de volgende dag de Chesapeake voor de Intracoastal Waterway (ICW) en varen via prachtige meertjes en kanalen naar Buck Island, waar we maar gewoon weer heerlijk in “the middle of nowhere” voor anker gaan. Een paar mijl voor Buck Island zijn we nog wel even aan de beurt;  na meer dan een halfjaar cruisen door de VS krijgen we eindelijk bezoek van de Coastguard. De Coastguard is hier in Amerika erg actief als het gaat om veiligheid, checken van o.a. vuilwatertanks (verplicht) en scheepspapieren; kortom lang leve “homeland security”........... Gehuld in indrukwekkende oranje overlevingspakken krijgen we drie man aan boord; zo te merken 1 het baasje, de 2 anderen in opleiding. Omdat wij wel een vuilwatertank hebben maar deze nog niet is aangesloten op het toilet spreekt Rolf “ikke niet te veel begrijpen”. De zwemvesten en de papieren worden nog even gecheckt en binnen 10 minuten hebben wij het felbegeerde “goldform” in handen, oftewel we zijn goedgekeurd!

Onderweg naar Buck Island worden we door de  Coastguard geënterd

Voor anker bij Buck Island, het is koud en 's ochtends hangen de ijsspegels aan de zijkant
van de boot. Gelukkig kunnen we, dankzij ons potkacheltje, het binnen lekker warm stoken.

Via  Buck Island en een soortgelijke ankerplek op Pungo River belanden we na twee dagen stevig doorvaren midden in Oriental aan weer een“free dock”, een gemoedelijk vissersdorpje met ontzettend behulpzame en vriendelijke mensen. We besluiten een dagje te blijven, doen boodschappen bij de wel erg kleine locale “farmers market”, vinden een winkel in 2e handsbootspullen en warmen ons op bij het “stamcafé” tegenover ons op de haven; een echte Amerikaanse coffeeshop, waar je echt alle smaken koffie kunt krijgen en de “small” nog een emmer is.

In Oriental aan het free dock

De locale wel erg kleine “farmers market” van Oriental; vanwege de kou deze week indoor.
We hebben wel het vermoeden dat deze markt meer een reden is voor de locale bevolking
om even bij te kletsen. En wij doen gewoon mee en een uurtje later en een pot organic jam
en eieren verder doen we de rest van de boodschappen maar bij de locale super.

Aan het einde van de dag krijgen we ook nog bezoek van Ronald Pont, een visserman, die ons eerder die dag vis beloofde. En jawel, diezelfde avond hebben wij verse kabeljauw op het menu. Ronald, bedankt! De volgende ochtend vullen we de inmiddels aardig leeg geraakte dieseltanks weer bij voor slecht $ 2,05 per gallon (omgerekend 40 eurocent per liter!), zeggen het leuke Oriental gedag en zetten via de ICW koers naar Morehead City.

In Morehead is het weer één al verwennerij; de eigenaar van restaurant Ruddy Duck biedt ons zijn drijvende steiger aan en verwelkomt ons en passant ook nog even met een heerlijk warm net gebakken focaccia. Wat een gastvrijheid hier in North Carolina! Via de prima ankerstek op het militaire terrein in Mile Hammock Bay de volgende dag varen we vervolgens naar Southport, waar we
dankzij de handige pilot van Skipper Bob bij de Provision Company weer een gratis dok vinden; met vorst en sneeuw op komst wel zo lekker. Het is dan 20 januari 2009, een historische en bijzondere dag vanwege de inauguratie van Barack Obama tot President van de VS! Via de locale radiozenders, een Amerikaanse krant, de Wereldomroep en Internet proberen we op de hoogte te blijven van het laatste nieuws. We pikken hier  in Amerika zelfs regelmatig een onbeveiligd netwerk op, die soms zo goed is dat we via www.uitzendinggemist.nl haarscherp het journaal en “De Wereld draait door zien.

“netjes” geparkeerd........

En we houden met dit koude weer flink de gang erin, dat moet ook dit hert hebben gedacht wanneer ie vlak voor onze boot met een flinke schoolslag de ICW probeert over te steken. Wanneer 't hert ons zwarte gevaarte in z'n vizier krijgt maakt ie snel rechtsomkeert en verdwijnt op de wal weer tussen het struikgewas. Nooit geweten dat herten zo hard kunnen zwemmen.

Brrrr, koud dat water

Van zeehert  naar landhert......

De daarop volgende dagen zijn koud en guur met op 1 dag zelfs sneeuw- en hagelbuien! Terwijl Rolf, gekleed in driedubbeldik zeilpaken bergschoenen, de boot door de soms vrij ondiepe ICW manoeuvreert, doe ik binnen bij de kachel samen met Sil het andere belangrijke werk...............

Onderweg op de prachtige Waccamaw rivier

 Tussen alle best wel, naar onze smaak, lelijke huizen hier in de VS zien we zo
 af en toe langs de ICW toch nog een mooi huis; daarentegen over smaak valt te twisten

En dan na een paar flinke dagen doorvaren, waarbij we de ene nacht ankeren in een verlaten en stille kreek en de andere nacht aan een wat wrakkig dok liggen bereiken we Charleston in South Carolina. Hier ontmoeten we via Curacao, Maine en Harlingen Brian en Nienke en hun twee kinderen Max en Lilly en beleven een paar gezellige dagen met z'n allen. Zij hebben na 2 jaar zeilen en een jaar door Amerika toeren hun nieuwe stek hier in Charleston gevonden. Wij maken ook graag van hun aanbod gebruik weer even flink in te slaan en bij de plaatselijke groothandel doen wij flink ons best, zodat de boot weer tot over de waterlijn is afgeladen.

Lilly en Sil “went shopping”

Sil, Max en Lilly

Locale luchthaven, Charleston

In Charleston ontmoeten we ook het Nederlandse jacht de Evolution met Martin, Karin en hun drie kinderen Marit, Lars en Olaf. Nederlandse jachten zijn bijna altijd goed te herkennen aan hun, naar buitenlandse maatstaven, iets te grote vlag. Na 3 jaar in Amerika te hebben gewoond en gewerkt zijn zij nu ook onderweg voor een reis van minimaal een jaar. 

Twee dagen later zeggen we iedereen weer gedag en zeilen de 200 mijl naar St. Augustine in Florida over zee; een prachtige dag volgt, windkracht 4 en schuin op de kont, het is weer genieten. 's Nachts valt de wind helaas volledig weg en trekt het om ons heen helemaal dicht.......potdichte mist met zicht minder dan 50 meter, “slechts”de fosforicerende schichten van de dolfijnen door het water zijn nog goed zichtbaar, dat blijft indrukwekkend. Haleluja voor onze nieuwe radar en AIS!

De volgende ochtend, wanneer we St. Augustine aanlopen, is er qua zicht nog niet veel veranderd. Omdat de smalle geul naar binnen nogal vaak veranderd en er een flinke getijdestroom staat durven we, ondanks de radar en de oude track (in ons electronische kaartenprogramma Maxsea houden wij de route bij die we varen) van een half jaar geleden, het niet aan. Rolf heeft een idee en belt Towboat US, waarvan wij op advies van velen een half jaar geleden lid zijn geworden, dit vanwege de vele ondieptes in de ICW. En ja hoor, omdat we lid zijn willen ze voor gratis (normaal gesproken kost dit geintje ca. $ 300,00) ons wel in de vaargeul voorgaan. Hebben we toch onze 100 dollar lidmaatschap weer een beetje terug verdiend.

Bedankt Tow BoatUS!

Een uurtje of 2 later (Towboat US had wat pech en vertraging toen in diezelfde vaargeul al zijn electronica uitviel) liggen we weer binnen achter ons ankertje, bedanken TowBoatUS en gaan vroeg onze kooi in, welterusten!

De volgende ochtend ontmoeten we Martijn uit Bruinisse van de Rot op, een super Schelde Schouw, waarmee hij al vier jaar in het Caribisch gebied en langs de Oostkust van Amerika rondcruist.. En tot nu toe loopt het voor hem allemaal gesmeerd, reden: frituurolie! De motor van zijn boot, een Mitsubishi doet het al een paar jaar op pure afgedankte frituurolie, verkrijgbaar bij ieder restaurant. En er wordt hier in Amerika wat af gefrituurd. Een leuke gast al doet de naam van zijn boot anders vermoeden.

De “Rot op” uit Bruinisse van Martijn Dijkstra

Na de mist is het de volgende dag bijna 20°C en even hebben we het tropische gevoel te pakken.  Een dag later zetten we enthousiast koers naar het toepasselijke Daytona Beach. Helaas de temperatuur dropt weer even hard omlaag en de mutsen en zeilpakken komen weer uit de kast. Al drie weken horen we dat het normaal nooit zo koud is en koude records worden hier dagelijks verbroken
(hebben wij weer.......) We vermaken ons echter prima want Daytona (New Smyrna Beach) biedt niet alleen een mooi “free dock”, er is deze dag ook nog een art festival, met meer kitsch dan kunst en een farmers market oftewel “winter in America is not too bad”! De komende dagen varen we in nog een paar etappes naar Fort Lauderdale om van daaruit over te steken naar Bimini in de Bahamas!
Wordt vervolgd.

Een mooi plekje aan het dok in New Smyrna Beach