Locatie: Mayaguana, Bahama’s
Positie: 22° 21.90’N, 72° 59.70’W
Weersomstandigheden: 25°C, Noordoost 6
Logstand: 14218 mijl
In Staniel Cay vinden we na een lekker zeiltochtje over de Exuma Banks de volgende dag een ankerplek voor het strand van “Pig Beach”, genoemd naar de bewoners die hier op het strand de dienst uitmaken. En sindsdien is het strand dan ook voor niemand meer veilig, deze aardige beestjes hebben namelijk de gewoonte om gewoon in je dinghy te springen op zoek naar alles wat eetbaar is; voor varkens is dat dus bijna alles…………
“Pig Beach” wordt door haar bewoners goed bewaakt maar voor een korstje brood loopt moeders graag het water nog wel even in.
Maar hier in Staniel Cay wacht ons ook de veelbelovende “Thunderball Grotto”, o.a. bekend uit de James Bond films Thunderball en Never Say Never Again. We hijsen onze “strakke” lichamen in twee 25 jaar oude wetsuits, dit omdat je redelijk snel afkoelt in het toch nog vrij “koude water” van de Bahama’s. En zie daar, de pakken zitten met een beetje duw- en trekwerk nog als gegoten en Rolf voelt zich weer even 18. Gerda van de Sadie A, een Nederlandse maar bijna haar hele leven al woonachtig in Amerika, past voor een uurtje graag even op Sil en samen met haar man Jack verkennen wij de grot. Via een nauwe ingang, waar een flinke getijdestroom doorheen loopt en bevolkt wordt door de meest kleurrijke vissen, snorkelen we naar binnen en wanen ons even op de set van James Bond. Na een uurtje onderwater in dit aquarium verruilen we de grot voor een gezellig happy hour in de Thunderball Club, die een prachtig uitzicht biedt over Staniel Cay en de baai. Proost!
Binnen in de Thunderball Grotto, een spectaculair gezicht waar
het zonlicht van bovenaf naar binnen valt, het water kristalhelder blauw kleurt
en de honderden vissen bijna licht geven. Maar waar is Sean C.?
Omdat het weer er voor de komende dagen goed uitziet houden we een beetje de vaart erin en zeilen twee dagen later samen met de Sadie A naar de 25 mijl verder gelegen ankerplek bij de Gaillot Cut, een vrij nauwe doorgang tussen de Exuma eilanden en de Atlantische Oceaan. Door de steeds geringere waterdiepte over de Exuma Bank zijn we genoodzaakt om hier naar buiten te gaan en de volgende ochtend vroeg trotseren wij de vierkante 3 meter hoge golven, die worden opgezweept door windje 6 tegen het afgaande tij. Sil zit gierend van de lol in zijn autostoel wanneer al het buiswater om papa z’n oren vliegt en we het gevoel hebben door de wasmachine te gaan. Eenmaal op zee is het prachtig mooi zeilen en met een halvewindse koers zeilen we door naar het 40 mijl verder gelegen Georgetown, oftewel “Chicken Harbor”.
voor anker(midden) in “Sand dollar beach” in Georgetown
Op de achtergrond Stocking Island en de ankerplekken voor
Volleyball Beach en Sand dollar Beach
De ankerplek is in het 4 meter diepe helderblauwe water voor het strand weer perfect, echter het 1 uur durende (Amerikaanse) netje op de marifoon iedere dag doet al gauw anders vermoeden. Van “church & yoga on the beach”, “pet parade”, “conchhorn making”, Ham licence cursussen, volleybaltoernooi, pilates, “mexican train domino” tot knutsel- en frutselcursussen; kortom, alles om elkaar de hele dag maar lekker bezig te houden en vooral niet te hoeven zeilen. Het schijnt dat het merendeel van de Amerikanen en Canadezen in 1 streep motorzeilend naar hun “eigen ankerplek” varen om vervolgens de rest van het seizoen hier te blijven.
Wij zijn echter door een overkomend “coldfront” (koude lucht die vanaf het vaste land van Amerika komt en ervoor zorgt dat de “trade winds”, algemeen heersende oostenwind, verstoord raken met als gevolg vaak draaiende en harde wind) genoodzaakt een week te blijven en maken van de nood een deugd. Zo bezoekt Rolf een interessant seminar van de weergoeroe Chris Parker, maakt Sil op 1 maart op het strand zijn eerste wandeling en krijgen we van het Canadese stel Ken en Diane van Annie II een uitleg conch bereiding.
Ken leert ons hier conch bereiden; in zijn linkerhand de schelp, in zijn rechterhand de “eetbare” conch, die dan nog ontdaan moet worden van zijn “jurk”. Links op de foto Diane
En na Ken zijn uitleg mogen wij de rest van de bereiding doen; “you need to tenderize it” of zoals de Amerikanen zeggen “beat the crap out of it”. Wij volgen dit advies op, bakken de met een hamer platgeslagen conch in olijfolie en maken ons klaar voor een geweldig diner.........”not”. Het smaakt naar rubberen kip en onze vriend Ivo van de Rebel zal wel zeggen “als het smaakt naar kip, eet dan kip”. Sil is de enige die het nog een beetje te knagen vind. Nu weten we ook waarom z’n kiezen zo snel doorkomen........., het arme kind.
“kleine wasjes, grote wasjes”, Sil helpt mama met de was
Op 3 maart hebben we te maken met een “weatherwindow” en samen met Annie II vertrekken we richting het 180 mijl verder gelegen Mayaguana, het meest oostelijk gelegen eiland van de Bahama’s. Net na vertrek haalt Rolf via de kortegolf nog een weerkaartje op, waaruit blijkt dat het na twee dagen weer hard gaat waaien; windkracht 7 en een golfhoogte van 3-4 meter. Via de marifoon geven wij de 26 voeter Annie II dit bericht door, wij besluiten door te zeilen naar Mayaguana, Ken en Diane stoppen voortijdig in Atwood Harbor. Echter, een dag later besluiten ze op basis van een vaag weerbericht via hun wereldontvanger toch ‘s avonds weer verder te gaan. De wind neemt niet af maar neemt toe zoals voorspeld, met als gevolg dat om 2.00 uur ‘s nachts eerst de genuaschoot in de schroef loopt en vervolgens de mast overboord gaat. Gelukkig weet Ken met gevaar voor eigen leven de lijn uit de schroef te snijden door overboord te gaan (midden in de nacht met 3-4 meter golfhoogte). Op eigen kracht bereiken ze de volgende middag vlak na zonsondergang Abrahams Bay op Mayaguana, waar wij ze opvangen met rum en lasagna.
De 26 voeter Annie II van Ken & Diane in onttakelde toestand in
Abrahams Bay, Mayaguana, een triest gezicht
Gedeelde smart is een halve mast (Caribisch spreekwoord) wanneer wij de volgende ochtend met de bemanning van 4 boten de kant op gaan, op zoek naar een mast. Op een eiland waar amper een verse tomaat te vinden is komen een paar locals met de mededeling “yaa ‘maaan, we got something for you” en toveren uit de bosjes een bijna identieke Proctor mast. Dit feit wordt groots gevierd met Kalik bier in de locale “Thunderstorm” kroeg en ‘s avonds met een borrel aan boord van de trimaran Starship van Don en Deborah.
Sil krijgt een lekker hapje van Diane
Gezellig borrelen met de Amerikanen en (Frans) Canadezen bij
Starship met Annie II, Perle d’eau en Rajac
Inmiddels zijn we een paar dagen verder, is de wind en golfhoogte weer wat afgenomen en besluiten wij de volgende avond koers te zetten naar de Turks & Caicos eilanden. Echter, ook deze “window” geldt maar voor 2-3 dagen en we besluiten over de “Caicos banks” rechtstreeks naar het 200 mijl verder gelegen Luperón in de Dominicaanse Republiek te zeilen. Via de kortegolf horen we van Starship dat Ken besloten heeft de mast voor 250 dollar niet te kopen omdat hij verwacht op de Turks & Caicos een betere deal te maken. Wat is wijsheid.........?!
Onderweg van Mayaguana naar Luperón in de
Dominicaanse Republiek, wordt vervolgd
Nieuw bemanningslid Rajac - 11 juli 2009